“ไม่ต้องนับแล้ว! ฉันเชื่อใจเถ้าแก่หวังอยู่แล้ว!” หลี่ฉางชิงสะพายตะกร้าขึ้นหลัง แล้วหัวเราะร่าให้เถ้าแก่หวัง
เถ้าแก่หวังตบไหล่หลี่ฉางชิง “น้องหลี่เป็นคนใจกว้างจริง ๆ งั้นเอาตามนี้ ฉันไปก่อนนะ มะรืนนี้อย่าลืมเข้าเมืองหลวงประจำมณฑลล่ะ ฉันรอนายอยู่นะ!”
“ได้เลย! ฉันไปตรงเวลาแน่นอน!”
หลี่ฉางชิงมองรถต้าเจี่ยฟ่างกลับรถแล้วขับจากไป ก่อนจะหันไปบอกเจียงฉู่เหยากับเจ้าลิงว่า “กลับบ้านกันเถอะ”
เจ้าลิงหาบคานเดินนำอยู่เงียบ ๆ เพราะเดินตามหลังต้องทนดูคนอื่นหวานใส่กัน ส่วนเดินนำก็ไม่เห็น ไม่ต้องหงุดหงิด
พอได้ยินคำว่า ‘กลับบ้าน’ เจียงฉู่เหยาก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาในใจ
เธอยิ้มหวาน “ได้สิ! กลับบ้านกัน!”
ระหว่างเดินไปตามทางชนบท หลี่ฉางชิงดูใจลอยอยู่บ้าง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความสุข แค่เอาแต่คิดถึงเงิน 8,800 หยวนในตะกร้า
ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เลย ชาติที่แล้วเขายังไม่เคยเห็น ไม่เคยมีเงินสดเกิน 8,000 ด้วยซ้ำ!
ทุกครั้งที่ได้เงินเดือน พอหักประกันทั้งห้าประเภทแล้วก็เหลือไม่ถึง 3,000 หยวน หักค่าเช่าบ้านออกไปก็พอจ่ายค่าอาหารกับค่าบุหรี่พอดี
ยอดเงินในบัญชีไม่เคยแตะ 8,000 เลย
แต่ตอนนี้เขากลับมีเงินสดถึง 8,800 หยวน แถมเงินจำนวนนี้ยังซื้อของได้มากกว่าเงิน 8,000 ในชาติที่แล้วเสียอีก!
จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็คงโกหก!
เขามัวแต่คิดเรื่องเงินในหัว เจียงฉู่เหยาเรียกตั้งหลายครั้งก็ไม่ได้ยิน