“เท่าไหร่นะ? 8,800 เหรอ?”
หัวไช่เบิกตาโตแทบถลน เสียงที่ตั้งใจลดให้เบาลงแล้วกลับแหบพร่า เพราะตกใจจนเกือบหลุดตะโกนออกมา
“ขายตะพาบตัวเดียว ทำให้นายกลายเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนไปแล้วเหรอ?” หัวไช่นึกถึงของจำนวนมากที่ขายไปเมื่อหลายวันก่อน พอรวมเห็ดโคนกับตะพาบเข้าไปด้วย เงินก็เกินหมื่นหยวนแล้ว
“ฮ่า ๆ ก็ประมาณนั้นแหละ” หลี่ฉางชิงหัวเราะ
ช่วยไม่ได้ ผลงานแบบนี้ต่อให้เอาไปพูดในอำเภอก็ถือว่าเจ๋งมากแล้ว
ใครได้ยินแล้วจะไม่ดีใจล่ะ?
เจียงฉู่เหยามองท่าทางหลี่ฉางชิงที่ได้แต่ยิ้มซื่อ ๆ ก็รู้สึกภูมิใจตามไปด้วย ผู้ชายของเธอเก่งขนาดนี้ เธอเองก็พลอยเป็นเกียรติไปด้วย!
หลี่ฉางชิงนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบธนบัตรต้าถวนเจี๋ยสองใบออกมาแล้วยื่นให้เจ้าลิงกับหัวไช่
“นี่ค่าแรงวันนี้”
“ทำไมยังเป็น 10 หยวนอีกล่ะ?” เจ้าลิงไม่ยื่นมือไปรับ “ก็ซื้อนาฬิกาให้แล้วไม่ใช่เหรอ?”
หัวไช่ก็ส่ายหน้า “ตะพาบกับเห็ดโคน นายหามาเองทั้งนั้น จะให้พวกเราตั้งเยอะทำไม?”
“เฮ้อ!” หลี่ฉางชิงยัดเงินใส่มือทั้งคู่ “5 หยวนเป็นค่าแรง อีก 5 หยวนเป็นโบนัส ส่วนนาฬิกาเป็นของขวัญ อย่าเอามาปนกันสิ”
“แบบนี้ไม่ดีมั้ง? เงินที่ขายเห็ดหอยขมได้ก็แบ่งกันเท่า ๆ กันก็พอแล้ว นายก็ให้นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์พวกเรามาแล้ว ไม่ต้องให้เยอะขนาดนี้หรอก” เจ้าลิงถือเงินในมือแล้วรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
ถึงจะเป็นเพื่อนรักกัน แต่พี่น้องแท้ ๆ ยังต้องคิดบัญชีให้ชัดเจนเลย!
ตกลงกันไว้ว่าจะมาช่วยทำงาน ค่าแรงก็ 5 หยวน สูงกว่าคนรับจ้างทั่วไปตั้งสองเท่า