งานตรวจเยี่ยมดำเนินต่ออีกกว่าหนึ่งชั่วโมง หลังจากชมสายการผลิต T500 เสร็จ
กระบวนการตรวจเยี่ยมทั้งหมดจึงถือเป็นอันสิ้นสุด
เวลาใกล้เที่ยงแล้ว ด้วยความหวังดี ซูหมิงอยากให้คณะตรวจเยี่ยมอยู่กินข้าวกลางวันง่าย ๆ สักมื้อ
แต่พวกเขากลับโบกมือปฏิเสธ
ตอนนี้ ในใจของคณะตรวจเยี่ยมรู้สึกละอายอยู่บ้าง
ตอนแรก พวกเขาจดจ่อกับโครงการของตน มุ่งมั่นค้นคว้าวิจัย
วัสดุไม่สามารถผลิตได้เอง ก็ได้แต่มองตาปริบ ๆ อ้อนวอนให้ตะวันตกขายให้
ทุ่มเทความสนใจไปที่ทีมชาติและตะวันตก
หารู้ไม่... พลังของประชาชนนั้นไร้ขีดจำกัด เอกชนนี่แหละคือที่ซุ่มซ่อนมังกรและเสือ!
ถ้าลองลดตัวลดฐานะลง สายตามองลงมาข้างล่างบ้าง...
ก็คงไม่ถูกตะวันตกบีบคอ จนโครงการต้องหยุดชะงักแบบนี้
"เฮ้อ! ฉันคิดแคบเกินไปแล้ว!"
ปราชญ์เหมียวถอนหายใจอย่างโศกเศร้า:
"โทษฉันแท้ ๆ! เมื่อก่อนยึดติดความคิดเดิม ๆ นึกว่าเทคโนโลยีของทางการล้ำสมัยที่สุดเสมอ ละเลยความคิดสร้างสรรค์ของเอกชน..."
"รู้ตั้งแต่แรกว่าที่นี่ผลิต T300 กับ T500 ได้ เราก็ไม่ต้องเสียเวลาและงบประมาณมากขนาดนี้"
ผู้อำนวยการโหวส่ายหน้า: "ปราชญ์เหมียว เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดคุณคนเดียว เราทุกคนมีส่วนรับผิดชอบ"
ใครจะไปคิดว่าโรงงานผลิตสินค้าเบ็ดเตล็ดที่ใกล้เจ๊ง จะผลิตวัสดุล้ำสมัยอย่าง T300 และ T500 ได้?
ปัญหาที่รบกวนประเทศมานานนับสิบปี ถูกแก้ไขอย่างง่ายดายแบบนี้?
ถ้าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ต่อให้ตีผู้อำนวยการโหวให้ตาย เขาก็ไม่ยอมเชื่อ