กลับมาที่ภาพในสนามรบ
ไม่นานนัก กองทัพจักรกลของอินทรีก็ถูกโจมตีจนแตกพ่ายยับเยิน
หมาป่ากลและเสือกลเริ่มเปิดโหมดสังหารอย่างบ้าคลั่ง
เคลื่อนย้ายแก็ตลิ่ง + เคลื่อนย้ายแท่นปืนใหญ่ + ยุทธวิธีจู่โจมระบบสามหมู่.......
ไม่ว่าผู้บังคับการกรมของอินทรีจะใช้วิธีใดมาตอบโต้ เมื่อเผชิญกับการบดขยี้ทางเทคโนโลยีที่ล้ำยุค ก็ไม่เกิดผลอันใดเลย......
แน่นอน.....อินทรีสามารถถอนกำลังออกจากที่มั่นในเมืองได้ แต่....นั่นเท่ากับยอมแพ้การแข่งขันโดยสมัครใจ
เพราะจุดตัดสินแพ้ชนะของการซ้อมรบนี้ อยู่ที่ว่าสามารถยึดครองที่มั่นในเมืองไว้ได้หรือไม่ และรักษาไว้ให้ได้หนึ่งวัน
แพ้ชนะตัดสินแล้ว!
หลังจากนี้ ก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น
เมื่อเห็นผลลัพธ์นี้ คณะผู้แทนหลงกั๋วที่อยู่ในห้องสังเกตการณ์ ต่างก็ยิ้มจนมุมปากเกือบฉีกถึงใบหู ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่......
ตรงกันข้าม.....ประเทศตะวันตกทั้งหลายผิดหวังจนรับไม่ได้ สีหน้าดูแย่ยิ่งกว่าตอนแม่ตายเสียอีก......
ก็แหงล่ะ พ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองโดนหลงกั๋วที่ตัวเองดูถูกเหยียบย่ำซะเละ ความรู้สึกจะดีได้ยังไงล่ะ......
ที่ยินดีพอๆ กับชาวหลงกั๋วน่ะ ก็คือบรรดาเศรษฐีจากประเทศตะวันออกกลาง
ฟาร์ฮาน รัฐมนตรีต่างประเทศซาอุดีอาระเบีย เข้ามาหาทูตหลิงด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้พลางกล่าวขอบคุณว่า
“ท่านหลิง! หุ่นยนต์ของพวกคุณสุดยอดเกินไปแล้ว!”
“ไม่คิดเลย ว่าพวกคุณจะเอาชนะอินทรีได้ มันเกินความคาดหมายของผมไปมาก.....ที่หนึ่งต้องเป็นของพวกคุณแน่นอน!”
“หมาป่ากลหนึ่งตัว หนึ่งแสนดอลลาร์สหรัฐใช่ไหม โอเค! เงินก้อนนี้ พวกเราออกให้!”
“ขอบคุณครับ ท่านรัฐมนตรีฟาร์ฮาน ขอให้เราร่วมมือกันอย่างมีความสุข หนึ่งแสน....หา? อืม? อะไรนะ?......ดอลลาร์สหรัฐ?”
รอยยิ้มของทูตหลิงหยุดชะงักกลางคัน ก่อนจะนิ่งงันไปชั่วขณะ
เดี๋ยวสิ!
เมื่อกี้นายพูดว่าดอลลาร์สหรัฐเหรอ?
ที่ฉันพูดว่าหนึ่งแสน หมายถึงเหรียญหลงกั๋วนะ......
นายดันนึกว่าเป็นดอลลาร์สหรัฐงั้นเหรอ?
ที่แท้.....ที่พวกนายบอกว่าจะขอพิจารณาก่อน ก็เพราะคิดว่าเหรียญหลงกั๋วเป็นดอลลาร์สหรัฐนี่เอง!
ให้ตายสิ!
ถ้าเป็นดอลลาร์สหรัฐล่ะก็!