ได้ยินดังนั้น
ซูหมิงมุมปากกระตุกเล็กน้อย ก้มหน้าลง สีหน้าลำบากใจ
เข้ากรม?
ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้!
ตอนแรกที่มา ทำไมถึงไม่พูด?
รอจนตอนนี้ถึงบอก
สายไปแล้ว!
ผู้อำนวยการเจียงและคนอื่น ๆ สังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของซูหมิง จึงถามด้วยความเป็นห่วง
"เป็นอะไรไป มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"
ซูหมิงย่นคิ้ว พูดตามตรง
"ผู้อำนวยการเจียง ท่านแม่ทัพทั้งหลาย ขอบอกตามตรงว่า เจ้าหมาเด็กเล่นตัวนี้ คงจะขายให้พวกท่านไม่ได้แล้วครับ"
ขายไม่ได้แล้ว?
เกิดอะไรขึ้น?
รัฐมนตรีตู้และคนอื่น ๆ มองหน้ากัน เข้าใจไปเองว่าโรงงานของซูหมิงต้องเจอปัญหาอะไรสักอย่าง
"สหายซูน้อย ใช่เจอปัญหาเรื่องการดำเนินงานหรือเปล่า?"
"นายไม่ต้องห่วงนะ มีปัญหาอะไรก็ตาม เงินทุน วัตถุดิบ หรือปัญหาอื่น ๆ ทางกองทัพเราจะช่วยประคองให้นายเอง!"
"ไม่ใช่ปัญหาด้านการดำเนินงานครับ"
ซูหมิงเงยหน้ามองทุกคนแล้วพูดต่อ
"เพียงแต่ว่า... หมาของเล่นรุ่นนี้ เลิกผลิตไปแล้วครับ"
หา?
รัฐมนตรีตู้ ผู้อำนวยการเจียง และคนอื่น ๆ อึ้งไป
เลิกผลิตแล้ว?
อยู่ดี ๆ ทำไมถึงเลิกผลิตล่ะ?
"ขายไม่ดีเหรอ? ไม่ได้กำไรหรือไง?"
"สหายซูน้อย ตอนนี้กองทัพเรามาเองแล้วนะ รับรองเลยว่าต่อจากนี้นายจะมีออเดอร์ไม่ขาดสาย ไม่มีทางปล่อยให้นายขาดทุนหรอก นายวางใจผลิตได้เลย..."
รัฐมนตรีตู้เสริมด้วยความมั่นอกมั่นใจ
หมาของเล่นที่ล้ำหน้าขนาดนี้ จะเลิกผลิตง่าย ๆ ได้ยังไง?
แล้วอีกอย่าง พอกองทัพมาแล้ว นายยังจะกลัวไม่มีงานทำอีกเหรอ?
ออเดอร์ของกองทัพ เริ่มต้นก็หลักหมื่นล้าน ถ้ามากก็หลักแสนล้าน ไม่มีเพดานด้วย
เงินมหาศาลและปริมาณขนาดนี้ ไม่มีทางที่จะไม่ได้กำไร
ความจริงแล้ว ตั้งแต่ตอนจัดซื้อเส้นใยคาร์บอน ซูหมิงก็ได้ประจักษ์ถึงความรวยล้นฟ้าของกองทัพแล้ว
"รัฐมนตรีตู้ครับ ไม่ใช่เรื่องเงินครับ"
"แต่เป็นเพราะโรงงานเราคิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่ออกมาแล้ว เจ้าหมาของเล่นรุ่นนี้เทคโนโลยีมันล้าสมัยไปแล้ว... ก็เลยปลดระวางและเลิกผลิตครับ"
ตูม!
!! !!!
คำพูดเดียว ทั่วทั้งสถานที่เงียบกริบไปหมด!
รัฐมนตรีตู้ ผู้อำนวยการเจียง รวมถึงหัวหน้าฝ่ายระดับพลตรีทั้งสามจากทัพบก ทัพเรือ ทัพอากาศ ปากกระตุกกันไม่หยุด...