ต่งซิงหวย: ???!!
"ผมไม่ได้บอกว่าอยากได้สายการผลิตนะครับ!... ที่ผมพูดคือ....."
ซูหมิงดันต่งซิงหวยไปทีหนึ่ง พลางส่งเสียงดังขึ้นอีก:
"ท่านรัฐมนตรีตู้ให้ออเดอร์ก้อนโตขนาดนี้กับเรา นับว่าใจดีมากแล้ว!"
"แกนี่มัน เห็นแก่ค่าคอมมิชชั่นนิดหน่อย โลภไม่รู้จักพอจริง ๆ ฉันนี่มองแกผิดไปเลย"
"เราจะไปเอาหน้าขอให้เขาสร้างสายการผลิตให้เราได้ยังไง.....?"
ต่งซิงหวยไม่ใช่คนโง่ รีบเข้าใจในทันที:
"หา? โอ้! ใช่ ๆ....."
"เถ้าแก่ครับ โรงงานเราไม่พอทั้งคน วัตถุดิบ เงินทุน..... ทางกองทัพต้องการจำนวนมากขนาดนี้ ผมกลัวว่าจะผลิตไม่ทันนะครับ"
เขามองซูหมิงด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส
ในใจพลางคิดว่า เถ้าแก่ แกนี่แม่งโคตรเป็นอัจฉริยะเลย มิน่าถึงได้เป็นเจ้านาย แม้แต่ออเดอร์ของกองทัพแกก็ยังกล้าขูดรีด......
สีสเปรย์ถังละห้าแสน กำไรทบสิบเท่าแล้ว แกยังไม่พอใจ ยังจะให้กองทัพสร้างสายการผลิตให้อีก.....?
ฝั่งตรงข้ามนั่นคือกองทัพนะ...... แกนี่ช่างกล้าจริง ๆ!
ฉันต่งซิงหวยเป็นเซลล์มาหลายสิบปี ชาตินี้ไม่เคยยอมใคร ยอมแค่แกนี่แหละ......
"ผลิตไม่ทัน เราก็กู้เงิน เราอุ้มท้องให้กองทัพก็ต้องผลิตให้ได้!"
"ท่านรัฐมนตรีตู้เป็นลูกค้าประจำของโรงงานเราแล้ว เราจะทำมาหากินแบบไร้จิตสำนึกไม่ได้"
"ไม่เอา! ไม่เอา! สายการผลิตนี่รับไม่ได้เด็ดขาด"
ซูหมิงพูดอย่างหน้าตาเคร่งขรึม ทำท่าเหมือนเงินเป็นแค่ขี้ดิน
เมื่อมองการแสดงงุ่มง่ามของซูหมิง ท่านผู้เฒ่าและท่านรัฐมนตรีตู้ก็แทบจะหลุดขำ......