ท่านผู้จัดการ พอเถอะ! ประเทศเอาไม่อยู่แล้ว!

ตอนที่ 57 ช่วงเวลาแห่งความฮือฮา! เรือบรรทุกเครื่องบินลำแรกของหลงกั๋ว!

7 นาที· 1.6K คำ

หลังจากพิธีประดับเหรียญสิ้นสุดลง

ท่านผู้เฒ่าและคณะตรวจเยี่ยมก็ลาออกจากโรงงานสินค้าเวยหลง

พวกเขาอยากอยู่ต่ออีกสักพัก แต่น่าเสียดายที่สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย

ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดทั้งสามเหล่าทัพ ภารกิจราชการยุ่งเหลือเกิน

รัฐมนตรีตู้ ท่านโจว ท่านต้วน และคนอื่น ๆ ก็ต้องรีบกลับไปยังศูนย์วิจัยของตนทันที

เพื่อปรับแผนการพัฒนาเครื่องบินรบ เรดาร์ อาวุธนำวิถี และยุทโธปกรณ์ล้ำสมัยอื่น ๆ ใหม่

เส้นใยคาร์บอนก็สำเร็จ วัสดุล่องหนก็สำเร็จ หมาป่ากลยังช่วยหาเงินสนับสนุนทางทหารมาได้อีก 150,000 ล้าน

ตอนนี้ประเทศไม่ขาดทั้งวัตถุดิบและเงินทุน!

การตั้งโครงการเครื่องบินรบรุ่นที่ห้า เงื่อนไขพร้อมสมบูรณ์แล้ว

ตอนนี้... อุปสรรคใหญ่ที่สุดของเครื่องบินรบรุ่นที่ห้าคือเครื่องยนต์

แต่ถึงอย่างไร เครื่องยนต์ก็ซื้อจากพวกหมีขาวมาใช้ชั่วคราวก่อนได้

อะไรพอแก้ขัดไปก่อนก็แก้ขัดไป ร่างโครงสร้างพื้นฐานออกมาเสียก่อน

เพราะตอนนี้เพิ่งปี 2002 เวลายังเหลือเฟือ...

รัฐมนตรีตู้คิดไว้แล้ว กลับไปแล้ว

เรื่องแรกคือเรียกประชุมบุคลากรด้านการพัฒนาเครื่องบินรบชั้นนำทั่วประเทศ จัดตั้งทีมพัฒนาเครื่องบินรบรุ่นที่ห้า

เรื่องที่สองคือเรียกประชุมสถาบันวิจัยทั้งหมดของกองทัพ หารือเรื่องการใช้และผลกระทบของสารเคลือบล่องหนต่อการพัฒนายุทโธปกรณ์ทั้งกองทัพ...

สีนี่ไม่ใช่แค่ใช้ได้กับกองทัพอากาศ

กองทัพเรือ กองทัพบก กองกำลังจรวด แม้กระทั่งการบินและอวกาศ อุตสาหกรรมเครื่องจักรกลหนัก ก็ใช้ได้

นี่ทำให้ขอบเขตที่เกี่ยวข้องกว้างขวางมากทีเดียว...

..............................

เวลาผ่านไปรวดเดียว

หนึ่งเดือนล่วงเลย

โรงงานของซูหมิงเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน อาคารโรงงานที่ต่อเติมใหม่หลายแห่งใกล้เสร็จแล้ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป