ซูหมิง?
ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูสำหรับหัวหน้าหน่วยหลิว
เขาเริ่มค้นความทรงจำถึงคดีที่เพิ่งรับช่วงต่อมาในช่วงนี้
นึกออกแล้ว!
นี่มันคดีที่กองจัดการยานพาหนะ 1 กับหน่วยสืบสวนเศรษฐกิจร่วมกันจัดการไม่ใช่หรือไง...?
หัวหน้าหน่วยหลิวคุ้นเคยกับคดีนี้เป็นอย่างดี
เพราะเมื่อกี้เอง... หัวหน้าหน่วยวังจากหน่วยสืบสวนเศรษฐกิจยังเพิ่งรายงานสถานการณ์ให้เขาฟัง ขอกำลังเสริมเพิ่ม...
คดีนี้คือเจ้าของบริษัทเอกชนรายหนึ่งขายสีรถที่ผิดกฎหมาย... ทำให้เกิดอุบัติเหตุใหญ่หลายสิบครั้ง...
คดีสีรถแค่นี้ ทำไมถึงทำให้ท่านผู้เฒ่าต้องมาเองได้?
หัวหน้าหน่วยหลิวอึ้งไปเลย...!
"ท่านผู้เฒ่า... เขาก็แค่เจ้าของบริษัทเอกชนไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงกลายเป็นบุคคลลับของฝ่ายทหารได้..."
ท่านผู้เฒ่าจ้องเขาอย่างดุ สายตาคมกริบ:
"นี่ใช่เรื่องที่แกควรถามไหม?"
"ตอนนี้เขาอยู่ไหน พาฉันไปหาเขา..."
หัวหน้าหน่วยหลิวสบตากับท่านผู้เฒ่า ถึงกับหวาดผวาไปทั้งตัว หดคอ:
"ครับ...! ท่านผู้เฒ่า เชิญตามผมมา"
ว่าแล้วเขาก็ทำท่าเชื้อเชิญ นำทางไปข้างหน้า
ท่านผู้เฒ่าและเหล่าผู้นำทหารมากมายด้านหลังรีบก้าวตามไป...
มองดูผู้นำระดับสูงมากมายเดินเข้าสู่ภายในสถานีตำรวจ
เหล่านายตำรวจในโถงใหญ่ต่างอึ้งทับซ้อนกัน:
"ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า...? เจ้าของบริษัทผลิตสีรถเอกชน ถึงกับทำให้ผู้นำใหญ่ต้องมาด้วยตัวเอง...?"
"บ้าเอ๊ย! ไอ้ซูหมิงนี่ที่มาไม่ธรรมดาเลยนะ!"
"นี่มันไม่ใช่แค่ที่มาไม่ธรรมดาแล้ว มันมีเส้นสายระดับฟ้าดินเลยนั่นแหละ...!"
"สำนวนคดีของซูหมิงฉันเคยดู เขาก็แค่เจ้าของโรงงานธรรมดาคนหนึ่ง... จะมาเกี่ยวพันกับผู้นำใหญ่ได้ยังไง?"
"ใครจะไปรู้... มองคนแค่ภายนอกไม่ได้นะ!"
"............."
ขณะที่เหล่านายตำรวจกำลังงุนงงสงสัย
ภายในห้องสอบสวน
ซูหมิงและต่งซิงหวยยังอยู่ระหว่างการสอบปากคำ
เพื่อให้จบคดีได้เร็วขึ้น
หัวหน้าหน่วยวังได้เขียนหนังสือรับสารภาพและยอมรับโทษด้วยตนเอง ยื่นให้คนทั้งสอง:
"ตอนนี้สายหลักฐานแน่นหนามากแล้ว ทั้งรถที่เกี่ยวข้อง ผู้เกี่ยวข้อง ยอดเงินที่เกี่ยวข้อง พวกเรายึดได้หมดแล้ว!"
"ตามเกณฑ์การกำหนดโทษปกติ พวกคุณสองคนอย่างน้อยก็ต้องเริ่มที่สองปี"