หลู่ฟางมองไปทางอาจี้
“อาจี้”
อาจี้รีบก้าวเข้ามา
“คุณชาย”
หลู่ฟางกล่าว
“ต่อจากนี้ การบริหารจัดการประจำวันของสมาคมการค้า ให้คุณเป็นผู้ดูแลภาพรวม”
อาจี้ชะงักไป
“ผมเหรอครับ”
หลู่ฟางพยักหน้า
“คุณอยู่ข้างพ่อแม่ผมมาหลายปี คุ้นเคยกับการดำเนินงานของสมาคมการค้าดี”
“ผมไว้ใจคุณ”
อาจี้อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร
“แต่ว่าคุณชาย สมาคมการค้าใหญ่ขนาดนี้...”
หลู่ฟางกล่าวอย่างสงบนิ่ง
“ส่วนงานเฉพาะด้าน ก็ให้หัวหน้าแต่ละแผนกเป็นคนจัดการเหมือนเดิม”
“คุณมีหน้าที่คอยจับตาดูพวกเขาแทนผม”
อาจี้นิ่งเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะพยักหน้าหนักแน่นในที่สุด
“รับทราบครับ”
“คุณชายวางใจได้”
“ผมจะดูแลสมาคมการค้าให้ดีแน่นอนครับ”
เฉินกว่างเม่าและคนอื่น ๆ ต่างก้มศีรษะลง
“พวกเราจะให้ความร่วมมือกับผู้ดูแลเจียงอย่างเต็มที่”
หลู่ฟางมองทุกคน
“สมาคมการค้าสำคัญมาก”
“แต่ในโลกใบนี้ พลังต่างหากคือรากฐาน”
“ถ้าพ่อแม่ของผมยังอยู่ พวกคุณคงไม่คิดทำแบบนี้ในวันนี้”
“ถ้าผมไม่มีพลังมากพอ วันนี้ก็คงนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ได้เหมือนกัน”
ภายในห้องโถงเงียบสนิท
คำพูดตรงไปตรงมาเช่นนี้ แต่ไม่มีใครโต้แย้งได้
หลู่ฟางกล่าวต่อ
“เพราะฉะนั้น ผมจะไม่เสียเวลาทั้งหมดไปกับเรื่องของสมาคมการค้า”
“ผมต้องพัฒนาพลังต่อไป”
“สมาคมการค้ารับผิดชอบด้านทรัพยากร ช่องทาง และข่าวกรอง”
“อาจี้รับผิดชอบการบริหารจัดการประจำวัน”
“ส่วนพวกคุณมีหน้าที่ทำงานของตัวเองให้ดี”
“มีปัญหาไหม”
ทุกคนตอบพร้อมกัน
“ไม่มีครับ”
คราวนี้ น้ำเสียงพร้อมเพรียงและหนักแน่น
ทุกคนเข้าใจความหมายของหลู่ฟางดี
หลู่ฟางไม่ได้คิดจะปล่อยปละละเลยสมาคมการค้า
เขาแค่ต้องการให้สมาคมการค้าเป็นแรงสนับสนุน ไม่ใช่ตัวถ่วง