แสงไฟทั่วทั้งโรงยิมพลันมืดสลัวลง ราวกับกลางวันแสก ๆ ถูกเปลี่ยนเป็นยามราตรีในชั่วพริบตา
“เกิดอะไรขึ้น? ไฟดับเหรอ?”
“ไม่ใช่! ดูบนฟ้าสิ!”
ท่ามกลางเสียงร้องตื่นตระหนก ร่างสามร่างซึ่งแผ่กลิ่นอายสีแดงเข้มมืดหม่นทะลุผ่านความมืดดุจหมึก พวกมันค่อย ๆ ลอยลงมาจากกลางอากาศ
ทั้งสามลอยอยู่เหนือโรงยิม จ้องมองผู้คนทั้งหมดจากเบื้องบน กลิ่นคาวเลือดที่พลุ่งพล่านรอบกายทำให้อากาศเหนียวข้นจนชวนคลื่นไส้
และเบื้องหลังพวกมัน
ฟึ่บ!
ฟึ่บ!
ฟึ่บ!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นหลายระลอก
ร่างนับร้อยในชุดรบสีดำแบบเดียวกันร่วงลงมาราวกับเมฆดำปกคลุมเมือง
บนอกของทุกคนประทับตรารูปหัวหมาป่าสีเลือดอันน่าสยดสยอง
คนเหล่านั้นเคลื่อนไหวพร้อมเพรียง ฝึกฝนมาอย่างดี ทันทีที่แตะพื้นก็แยกย้ายกันออกไป ล้อมเวทีประธานและอัฒจันทร์โดยรอบจนแน่นหนาไร้ช่องโหว่
กลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบปกคลุมทั่วทั้งสนามในพริบตา
“พวกแกเป็นใคร! กล้าบุกเข้ามาในโรงเรียนมัธยมปลายเจียงเฉิงหมายเลขหนึ่งได้ยังไง!”
สีหน้าอาจารย์ใหญ่เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาก้าวออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พลางตวาดเสียงกร้าว
ในฐานะอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียน เวลานี้เขาจำเป็นต้องออกมายืนหยัด
ในบรรดาผู้แข็งแกร่งทั้งสามที่นำหน้า ชายหัวโล้นซึ่งยืนอยู่ตรงกลางแสยะยิ้ม เผยฟันขาววาววับออกมาอย่างไม่คิดปิดบังความย่ามใจ
“พวกเราเป็นใครงั้นเหรอ?”
เขาไม่มีเจตนาจะปกปิดอะไร กลับดูเหมือนกำลังเพลิดเพลินกับการสร้างความหวาดกลัวเช่นนี้
“แก๊งหมาป่าเลือด”
กลิ่นอายของชายหัวโล้นปะทุออกมาอย่างเต็มกำลัง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้ผู้คนหวาดหวั่นยิ่งกว่ามารทูตแห่งนรกที่หลู่ฟางเคยพบก่อนหน้านี้เสียอีก