ทันทีที่คำสั่งถูกส่งออกไป
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!
ลูกน้องชุดดำกว่าร้อยคนที่ล้อมอยู่รอบอัฒจันทร์และเวทีประธานพลันเคลื่อนไหวพร้อมกัน
พวกเขาล้วนเป็นผู้รอดตายจากสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ระดับส่วนใหญ่อยู่ระหว่างสี่สิบถึงห้าสิบ อีกทั้งยังจัดทีมผู้ติดอาชีพได้อย่างเหมาะเจาะยิ่ง
“พายุใบมีดสายลม!”
“ลูกไฟระเบิด!”
“ห่าธนูเงามืด!”
ชั่วพริบตา แสงสีสันจากวิชาต่าง ๆ ก็ส่องสว่างทั่วโรงยิมอันมืดมิด พวกมันแผ่กลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง ถาโถมเข้าใส่กลุ่มนักเรียนมือเปล่าด้านล่างราวกับฝนกระหน่ำ
“อ๊าก!!!”
“ช่วยด้วย!”
เสียงกรีดร้องและเสียงร่ำไห้ดังก้องไปทั่วสนามในทันที
นักเรียนเหล่านี้เพิ่งปลุกพลังได้ไม่นาน กระทั่งวิธีปล่อยวิชายังไม่ชำนาญด้วยซ้ำ จะเคยเห็นภาพเช่นนี้ที่ไหนกัน พริบตาเดียวทุกคนก็แตกตื่นอลหม่าน
“บัดซบ! สู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด!”
“คุณครูทุกคนฟังคำสั่ง!”
อาจารย์ใหญ่ไม่สนใจเลือดลมที่ปั่นป่วนในร่าง ฝืนพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น ก่อนกระแทกไม้เท้าในมือลงกับพื้นอย่างแรง แล้วตะโกนคำรามอย่างองอาจปนโศกเศร้า
“คุณครูทุกคน! ขึ้นไปต้านไว้! เข้าปะทะ!”
“ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ต้องปกป้องนักเรียนให้ได้!!”
เมื่อได้ยินเสียงคำรามของอาจารย์ใหญ่ เหล่าคุณครูที่กำลังลนลานก็ได้สติกลับคืนมา
คุณครูส่วนใหญ่ของโรงเรียนมัธยมปลายเจียงเฉิงหมายเลขหนึ่งเป็นผู้ติดอาชีพระดับหลายสิบ แม้ประสบการณ์ต่อสู้จะด้อยกว่าพวกคนร้ายที่ผ่านศึกมาโชกโชนเหล่านี้ แต่เพื่อปกป้องนักเรียน ตอนนี้พวกเขาต่างฮึดสู้จนตาแดงก่ำ