เปรี้ยง!
คำพูดของลู่เฉินดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้องกึกก้องอยู่ข้างหูหลู่ฟาง
ทะลวงม่านพลังภายในร้อยปี!
มนุษยชาติจะล่มสลายภายในพันปี!
หลู่ฟางสูดหายใจลึก ก่อนถามเสียงขรึม
“ครูฝึก แล้วสถานการณ์ของแนวรบในตอนนี้เป็นอย่างไรกันแน่?”
ลู่เฉินมองหลู่ฟางด้วยความชื่นชม เมื่อเผชิญความจริงอันน่าตกตะลึงเช่นนี้ เด็กคนนี้กลับตั้งสติได้ภายในเวลาอันสั้น
“สนามรบแนวหน้าถูกแบ่งออกเป็นสามเขตใหญ่ ๆ”
“เขตแรกคือเขตชายขอบ ผู้ที่จะเข้าไปได้ต้องมีระดับ 200 ขึ้นไป นั่นก็คือสถานที่ที่พวกคุณจะไปทำศึกนานาชาติครั้งนี้”
“เขตที่สองคือรอยแยกห้วงลึก ผู้ที่จะเข้าไปได้ต้องมีระดับ 400 ขึ้นไป”
“เขตที่สามคือแกนกลางห้วงลึกที่น่าสะพรึงที่สุด ผู้ที่จะเข้าไปได้ต้องมีระดับ 600 ขึ้นไป”
“ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไร ความแข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นแบบทวีคูณ ส่วนกำลังของมนุษย์เราก็ยิ่งอ่อนแอลง”
“ในเขตชายขอบ ประเทศมนุษย์ทุกชาติร่วมมือกันสร้างป้อมสงครามขึ้นมาทั้งหมดห้าร้อยแห่ง”
“แต่พอถึงรอยแยกห้วงลึก ป้อมสงครามที่เรายังยืนหยัดอยู่ได้เหลือเพียงห้าแห่งเท่านั้น”
“ส่วนแกนกลางห้วงลึกที่อยู่ลึกที่สุด...”
ลู่เฉินส่ายหน้า
“ไม่มีเหลือแม้แต่แห่งเดียว”
“ที่นั่นคือเขตต้องห้ามของมนุษยชาติ หากก้าวเข้าไปก็มีแต่รอดตายยาก”
พูดถึงตรงนี้ ลู่เฉินชี้ไปยังขอบฟ้าไกลโพ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าและหดหู่ที่ปิดบังไม่มิด