โจวเหยี่ยนเดินตามทิศทางที่ผู้อำนวยการชี้ แล้วขึ้นไปยังชั้นสาม
ห้องเรียนทางฝั่งตะวันออกของชั้นสาม
ประตูปิดอยู่
แสงไฟในห้องส่องลอดหน้าต่างออกมายังทางเดินเป็นจุด ๆ
โจวเหยี่ยนยกมือขึ้น ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเคาะประตูเบา ๆ
ก๊อก ก๊อก
ด้านในเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามา
คนที่เปิดประตูเป็นคนที่โจวเหยี่ยนรู้จัก
เธอคือครูเฉิน ครูประจำชั้นของโจวหนิง
ตอนนี้ครูเฉินดูอิดโรยมาก ใบหน้าซีดหม่นเพราะอดนอน ใต้ตาคล้ำเขียว
เห็นได้ชัดว่าครูเฉินจำเขาได้เช่นกัน เธอชะงักไปเล็กน้อย
“ครูครับ ผมเป็นพี่ชายของโจวหนิง” โจวเหยี่ยนกล่าว “ก่อนหน้านี้เราเคยคุยกันทางโทรศัพท์ครับ”
ครูเฉินอ้าปากค้าง คิดไม่ถึงว่าผู้ปกครองจะมาหาถึงที่จริง ๆ
เธอเบี่ยงตัวเปิดช่องประตู แล้วรีบตะโกนเข้าไปด้านใน
“โจวหนิง ออกมาหน่อย”
โจวเหยี่ยนมองลอดช่องประตูเข้าไปแวบหนึ่ง
นักเรียนทั้งหลายนั่งเรียบร้อยอยู่บนที่นั่ง แต่ละคนกอดหนังสือเรียนไว้
ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจนบรรยายไม่ถูก ดวงตาแดงก่ำ
เห็นชัดว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืน
โจวเหยี่ยนสังเกตเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านคนหนึ่งเลียริมฝีปากที่แห้งแตก แล้วมองมายังประตูด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง
แววตานั้นทำให้โจวเหยี่ยนรู้สึกปวดใจ
โจวหนิงลุกขึ้นจากแถวหลังของห้องเรียน
เด็กสาวสวมชุดนักเรียนสีฟ้าขาวที่ซักสะอาดเอี่ยม