เช้าวันนี้ตอนเจ็ดโมงครึ่ง รถออฟโรดของหวังไห่ก็มาจอดตรงชั้นล่างตามเวลา
ตัวรถสีเขียวเข้มขัดจนเงาวับ บนหลังคามีกระเป๋าเดินทางสองใบมัดอยู่
หวังไห่ลดกระจกลง แล้วยื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่ง
ผมสั้นเกรียน ใบหน้ากลม
“พี่เหยี่ยน! ขึ้นรถ ๆ!”
โจวหนิงลากกระเป๋าเดินทาง ใบเล็กคลุมไหล่ไว้ ดวงตาหรี่ปรือ เห็นชัดว่ายังนอนไม่พอ
“พี่ไห่ อรุณสวัสดิ์...”
ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็เอนพิงเบาะ หลับไปเสียแล้ว
รถออกไปได้ไม่นาน ปัญหาก็เริ่มปรากฏ
ทางการเมืองประกาศว่า เนื่องจากพลังวิญญาณฟื้นคืน เส้นทางบนทางด่วนยังเก็บกวาดไม่เสร็จ จึงปิดให้บริการแล้ว พวกเขาไม่มีทางเลือก ได้แต่ใช้ทางหลวง
แต่ทางหลวงก็ไม่ได้ราบรื่นไปกว่ากัน
ถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ ต้องเบี่ยงเส้นทาง รถติด เรื่องพวกนี้กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
ระยะทางราว 600 กิโลเมตร หากเป็นเมื่อก่อน นั่งรถไฟความเร็วสูงก็ใช้เวลาแค่สามชั่วโมงกว่า ๆ ขับรถขึ้นทางด่วนเจ็ดชั่วโมงก็ถึง
แต่ตอนนี้ เมื่อมองเส้นทางบนแผนที่นำทางที่ถูกปรับจนยุ่งเหยิง ไม่มีใครบอกได้ว่าจะต้องขับไปอีกนานแค่ไหน
“ค่อย ๆ ไป เดี๋ยวก็รู้เอง” หวังไห่พูด “วันสองวันยังไงก็ถึง”
ช่วงแรกยังพอราบรื่น
ขับไปได้สามชั่วโมงกว่า ๆ ก็เริ่มมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ดูจากระยะทางและประสบการณ์ ป่านนี้ควรออกจากเขตเจียงโจวมาแล้ว แต่กลับยังไม่เห็นป้ายเขตแดนเสียที
พวกเขาฝืนขับต่อไปอีกกว่าหนึ่งชั่วโมง
ในที่สุดก็เห็นป้ายเขตแดน
ป้ายเขตผิงหลิ่งถูกพืชพรรณกลืนไปครึ่งหนึ่ง ในรอยแตกของเสาป้ายมีเห็ดสีขาวผุดออกมาหลายดอก
หวังไห่มองป้ายที่แล่นผ่านไปนอกหน้าต่าง พลางพึมพำ
“ไม่ควรเป็นแบบนี้สิ”
“ถ้าเป็นเมื่อก่อน ป่านนี้เราน่าจะเห็นป้ายตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว”
ตอนโจวเหยี่ยนไถโทรศัพท์เมื่อครู่ เขาเห็นคนขับรถไม่รู้กี่คนบนอินเทอร์เน็ตบ่นกันระงม เส้นทางที่เคยวิ่งจนคุ้นเคยเปลี่ยนไปหมดแล้ว