เสียงปืนดังสนั่นขึ้นแทบจะพร้อมกัน
ปืนไรเฟิลอัตโนมัติสองกระบอกกราดกระสุนใส่ร่างผีร้ายอย่างต่อเนื่อง
เคร้ง! เคร้ง ๆ!
กระสุนกระทบเกราะที่ผุพังจนเกิดประกายไฟ ทิ้งไว้เพียงรอยบุ๋มตื้น ๆ ทีละจุด
ทุกครั้งที่ปากกระบอกปืนลั่น ร่างผีร้ายก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
โจวเหยี่ยนนึกถึงตอนเด็ก ๆ ทุกเทศกาลผู้ใหญ่ในบ้านมักจุดประทัดชุดใหญ่ บอกว่าเสียงดังจะทำให้สิ่งชั่วร้ายไม่กล้าเข้าใกล้ มาถึงตอนนี้ก็ยังใช้หลักการเดียวกัน
แต่ผลที่ได้ก็มีเพียงทำให้มันเคลื่อนไหวช้าลงเท่านั้น
ผีร้ายฝ่าห่ากระสุนเดินหน้ามาอย่างเชื่องช้า
เปลวไฟผีสีเขียวเรืองรองสองจุดจับจ้องโจวเหยี่ยนไม่วางตา
“ระวัง! มันพุ่งไปทางคุณแล้ว!” สมาชิกทีมคนหนึ่งตะโกนเตือนเสียงแหบพร่า
เสียงยังไม่ทันขาดคำ
ผีร้ายก็ออกแรงถีบพื้นอย่างรุนแรง น้ำค้างแข็งสีขาวระเบิดกระจายเป็นวง ร่างมหึมาพุ่งทะยานออกไปพร้อมเงาพร่า!
โจวเหยี่ยนไม่มีเวลาคิดอะไรทั้งนั้น เขากำด้ามขวานแน่น ยกขึ้นรับง้าวที่ฟันลงมาตรง ๆ อย่างสุดแรง
เคร้ง!!!
เสียงดังสนั่นสะเทือนไปทั่วป่า จนเหล่านกที่เกาะหลับอยู่พากันบินแตกฮือ
โจวเหยี่ยนรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ไร้เหตุผลกระแทกผ่านตัวขวานเข้าสู่แขน ไหล่ส่งเสียงดังกรอบแกรบอู้อี้ เขาถอยไถลไปหลายก้าว ร่างลื่นไปไกลเจ็ดแปดเมตร พื้นรองเท้าขุดเป็นร่องลึกสองเส้น
เลือดอุ่นไหลจากง่ามนิ้วหัวแม่มือ ลากยาวลงมาตามด้ามขวาน
ขวานด้ามสั้นทำจากเหล็กกล้าพิเศษมีรอยบิ่นขนาดเท่าเล็บเพิ่มขึ้นมา