โจวเหยี่ยนตามหาอยู่ในป่านานมาก แต่ก็ยังหาเส้นทางเล็ก ๆ ที่เข้าไปในหุบเขาไม่พบ
เขาจึงได้แต่ล้มเลิก แล้วกลับไปยังยอดเขาที่พวกเขาแยกกันก่อนหน้านี้
บนเขา หวังไห่กับเจี่ยวรออยู่ที่นั่นแล้ว
ทั้งสองก่อกองไฟไว้คนละกอง บนกองไฟกำลังย่างแพะตัวหนึ่งจนหนังมันวาวน่ากิน
พอเห็นโจวเหยี่ยนกลับมา หวังไห่ก็ทักขึ้น
“พี่เหยี่ยน กลับมาแล้วเหรอ มา กินก่อนสิ”
โจวเหยี่ยนนั่งลงแล้วพูดว่า
“ฉันลองหาดูรอบนอกป่าแล้ว แต่ไม่เจอทางเข้าเส้นเล็ก ๆ เลย”
หวังไห่ตอบว่า
“พวกเราสองคนก็หาไม่เจอเหมือนกัน”
โจวเหยี่ยนเอ่ยขึ้น
“แบบนี้ก็ยุ่งแล้วสิ”
“คงต้องรอดูสถานการณ์ไปก่อน”
“คนของเผิงเฉิงยึดที่นั่นไว้คนเดียว ฝ่ายอื่น ๆ คงไม่ยอมแน่”
“โดยเฉพาะสมาคมหมื่นสัตว์กับพวกผู้บำเพ็ญอิสระ”
“พวกนั้นต้องลงมือกับเผิงเฉิงแน่”
“ถึงตอนนั้นเราค่อยฉวยโอกาสจากความวุ่นวาย”
พูดจบ ทั้งสามก็เริ่มลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
บางทีอาจเป็นเพราะพลังวิญญาณแถวนี้เข้มข้นกว่าเดิม
แพะย่างตัวนี้จึงอร่อยเป็นพิเศษ
ทั้งสามกินกันอย่างตะกละตะกลาม ปากมันเยิ้มไปหมด
หลังจากกินอิ่ม โจวเหยี่ยนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เริ่มติดตามความเคลื่อนไหวบนอินเทอร์เน็ต
ไม่นาน เขาก็เห็นข้อความใหม่
มีคนหนึ่งบอกว่า ทางตะวันตกของหุบเขามีทางเล็ก ๆ ซ่อนอยู่กลางป่า
ต้องผ่านถ้ำแห่งหนึ่ง ถึงจะอ้อมเข้าไปในหุบเขาได้
ผู้ที่เผยข่าวอ้างว่าตัวเองเป็นคนเดินป่าที่ชอบช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก