เจี่ยวกลับมาไม่นานนัก
โจวเหยี่ยนยังไม่ทันเอ่ยถาม มันก็พูดขึ้นก่อน
“คนกลุ่มนี้ ต่อไปพวกเราคงไม่ได้เจอพวกเขาอีกแล้ว”
โจวเหยี่ยนพยักหน้ารับ ไม่ได้ถามอะไรต่อ
……
ต้นพุทราในหุบเขายิ่งดูพิสดารขึ้นทุกที
ปรากฏการณ์ประหลาดเกิดขึ้นอีกครั้งระหว่างฟ้าดิน
แสงสีแดงสาดสว่างไปทั่วท้องฟ้า
ดูจากสภาพแล้ว ผลไม้น่าจะสุกตอนฟ้าสาง
โจวเหยี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่บนหน้าผา ค่อย ๆ กำหนดลมหายใจเข้าออก
บทเรียนจากคนกลุ่มเมื่อครู่ที่ถูกอัดจนหน้าบวมช้ำ ทำให้ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องพวกเขาอีก
โจวเหยี่ยนปรับลมหายใจอยู่กับที่ ทำให้สภาพของตนกลับมาสมบูรณ์ที่สุด
ในใจมีลางสังหรณ์เลือนราง
หลังฟ้าสาง คงต้องเกิดศึกใหญ่ขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น ลางสังหรณ์ของเขายังส่งสัญญาณเตือนอีกด้วย
การต่อสู้ครั้งนี้แฝงอันตรายอยู่
แต่ไม่ถึงกับร้ายแรงนัก
ขอเพียงรับมืออย่างเต็มกำลังและวางแผนให้รอบคอบ ก็ไม่ถึงขั้นเสี่ยงชีวิต
……
ขณะที่โจวเหยี่ยนเพิ่งจบการกำหนดลมหายใจและเก็บกระบวนท่า
ก็มีคนมาหาอีกแล้ว
โจวเหยี่ยนเริ่มจนใจอยู่บ้าง
ตั้งแต่กลับบ้านเกิดมา เขาก็เอาแต่บำเพ็ญเพียร ไม่เคยไปล่วงเกินใคร
ทำไมถึงมีคนมาหาเรื่องเขาอยู่เรื่อย?
พอเพ่งมองคนที่มา โจวเหยี่ยนก็แน่ใจ
น่าจะเป็นคนของสมาคมหมื่นสัตว์ เขาพอเดาออกแล้วว่าพวกนั้นมาด้วยจุดประสงค์ใด
เป็นอย่างที่คิด
หลายคนเดินมาถึงจุดที่โจวเหยี่ยนอยู่ แล้วพูดกับเจี่ยว
“เซียนเขา ในที่สุดพวกเราก็หาเจ้าพบเสียที”