“ไม่เป็นไร!”
เจียงซูหรงหันกลับมายิ้มให้เขา แล้วสานต่อ “ภารกิจสำรวจพื้นที่” ของตัวเอง
“ตรงนี้! ตรงนี้แสงดีที่สุด!” เธอหยุดตรงจุดหนึ่ง แล้วใช้เท้าวาดขอบเขตคร่าว ๆ ลงบนพื้น
“บ้านหลักของเราสร้างตรงนี้ ต้องหันหน้าไปทางทิศใต้ แล้วทำหน้าต่างให้กว้าง ๆ หน่อย หน้าหนาวแดดส่องเข้ามา บ้านต้องอุ่นแน่!”
“ไม่สิ สองห้องไม่พอ” เธอรีบเปลี่ยนความคิดตัวเอง
“เราต้องสร้างสามห้อง! ห้องหนึ่งเราเอาไว้นอนด้วยกัน อีกห้องทำเป็นห้องเด็กให้ลูก ส่วนอีกห้อง...ทำเป็นห้องหนังสือ! เอาไว้ให้คุณทำงาน! ตอนนี้คุณเป็นรองผู้บังคับกรมแล้ว ที่บ้านก็ควรมีที่ดี ๆ ไว้อ่านเอกสารด้วยใช่ไหมล่ะ?”
เสี่ยวจ้านเดินตามหลังเธอ ฟังเธอพูดรัวเป็นชุดจนสมองแทบตามไม่ทัน
“สามห้องเหรอ? วัสดุที่กองทัพจัดสรรให้อาจไม่พอ” เขาเผลอยกปัญหาที่เป็นจริงขึ้นมาพูด
“ไม่พอก็ออกเงินเพิ่มเองสิ!” เจียงซูหรงหันกลับมาเท้าเอวอย่างมั่นใจเต็มที่
“เงินเดือนคุณก็ขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง สินสอดที่คุณให้ฉัน ฉันยังไม่ได้ใช้เลยด้วยซ้ำ! การสร้างบ้านเป็นเรื่องใหญ่ตลอดชีวิต จะประหยัดไม่ได้เด็ดขาด!”
เห็นเสี่ยวจ้านยังทำท่าลังเล เธอจึงเดินกลับไปหาเขา ดึงมือเขาแล้วลากไปยังจุดที่ตัวเองเพิ่งวาดวงไว้
“คุณมายืนตรงนี้ แล้วลองรู้สึกดู!” เธอจัดให้เขาหันหน้าไปทางทิศใต้ “ดูสิ ข้างหน้ากว้างขวาง ไม่มีอะไรบังเลย พอเราล้อมรั้วรอบบ้าน แล้วปลูกดอกไม้ไว้ด้านหน้าอีก จะโปร่งสบายขนาดไหน!”