เสี่ยวจ้านมองตามสายตาของเจียงซูหรงไป ก็เห็นร่างที่สวมเสื้อคลุมขาวเช่นกัน
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
“ใครจะรู้ล่ะ” น้ำเสียงของเจียงซูหรงเบาหวิว แต่มือที่คล้องแขนเขากลับกระชับแน่นขึ้นอย่างแนบเนียน ร่างทั้งร่างแทบจะแนบชิดกับเขา ศีรษะก็เอนพิงไหล่เขาอย่างสนิทสนม
ท่าทางประกาศความเป็นเจ้าของของเธอชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร
หลินหวานเห็นพวกเขาเช่นกัน ฝีเท้าชะงักไปชั่วครู่ แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นหญิงสาวผู้ร่าเริงกระตือรือร้นดังเดิม ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
“พี่สะใภ้! พันตรีเสี่ยว! พวกคุณก็อยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอคะ?” น้ำเสียงของเธอสดใส ใบหน้าแสดงความประหลาดใจได้อย่างพอดิบพอดี
“หมอลินนี่เอง” เจียงซูหรงเงยหน้าขึ้นยิ้มแย้ม ราวกับเพิ่งเห็นเธอ “บังเอิญจริง ๆ ทำไมถึงมาถึงที่เปลี่ยวแบบนี้ล่ะ?”
หลินหวานยกกระเป๋ายาในมือขึ้นเล็กน้อย พลางอธิบายด้วยรอยยิ้ม “โรงพยาบาลกองขาดผ้าก๊อซกับแอลกอฮอล์นิดหน่อยค่ะ คลังพัสดุอยู่ทางนั้น ฉันเลยมารับของเพิ่ม”
“ฉันเห็นว่ามีคนอยู่ทางนี้แต่ไกล ก็เลยเดินมาดู ไม่คิดว่าจะเป็นพี่สะใภ้กับพวกคุณ”
สายตาของเธอกวาดผ่านร่างทั้งสองที่แนบชิดกัน รวมถึงแขนของเจียงซูหรงที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด่นชัด ราวกับไม่ได้ตั้งใจ
“พี่สะใภ้กับพันตรีเสี่ยว...มาเดินเล่นแถวนี้เหรอคะ?” เธอถามอย่างสงสัย แววตาเจือความไม่เข้าใจอยู่หลายส่วน
เพราะที่นี่นอกจากคลังสินค้าแล้วก็มีแต่หญ้ารก ไม่เหมือนสถานที่ที่เหมาะจะมาเดินเล่นเลยสักนิด