เสียงคำรามของเครื่องบินขนส่งทหารก้องวนอยู่เหนือทางวิ่งอันกว้างใหญ่ ก่อนจะเลือนหายไปที่สุดปลายเส้นขอบฟ้าสีเทาขาว
เสี่ยวจ้านยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างสูงใหญ่ของเขาราวกับรูปสลักที่ถูกลมหนาวและน้ำค้างกัดกร่อน
เขายืนอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเครื่องบินที่พาโลกทั้งใบของเขาจากไปกลายเป็นจุดดำเล็ก ๆ ซึ่งมองไม่เห็นอีกต่อไป จนลำคอแข็งเกร็ง แขนขาเย็นเฉียบ
ซุนหาวจื่อยืนอยู่ด้านหลังเขานานเท่ากัน เมื่อมองแผ่นหลังของรองผู้อำนวยการที่ยืดตรง ทว่ากลับแผ่ความโดดเดี่ยวไร้ที่สิ้นสุดออกมา ในใจก็รู้สึกอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว
“รองผู้อำนวยการครับ พี่สะใภ้...ไปแล้ว” เขาเอ่ยเตือนเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระมัดระวังและหยั่งเชิง
เสี่ยวจ้านไม่ขยับ ไม่พูดอะไร
สายลมพัดผ่านทางวิ่ง ยกชายเสื้อเครื่องแบบทหารของเขาขึ้น พร้อมพัดผมหน้าม้าที่หน้าผากให้ยุ่งเหยิง
เขาเพียงยกมือขึ้น แล้วแตะอกตัวเองเบา ๆ
ตรงนั้นว่างเปล่า
เมื่อก่อน ตรงตำแหน่งนั้นมีหัวกระสุนที่เขาสวมติดตัวมาสิบปีห้อยอยู่ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
แม้แต่หัวใจที่เต้นมานานยี่สิบเจ็ดปีของเขา ก็ถูกพาไปด้วยเช่นกัน
“กลับกันเถอะ”
ผ่านไปนานทีเดียว เขาถึงค่อยเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่าราวกับถูกกระดาษทรายขัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาหันหลัง ก้าวเท้าเดินไปทางค่ายทหาร
ฝีเท้าของเขายังคงมั่นคงและหนักแน่น
แผ่นหลังยังคงตั้งตรงดุจต้นสน
แต่ซุนหาวจื่อกลับรู้สึกว่า ในชั่วขณะนั้น รองผู้อำนวยการผู้เก่งกาจรอบด้านและไม่เคยพ่ายแพ้ของเขา ดูเหมือนจะแก่ลงไปสิบปี
วันเวลาหลังจากนั้น สถาบันวิจัยตกอยู่ในความเงียบสงบที่ชวนให้รู้สึกผิดปกติ
เสี่ยวจ้านเหมือนเครื่องจักรที่ไขลานจนสุด เขาทุ่มเทตัวเองให้กับงานทั้งหมด
กลางวัน หากไม่อยู่ที่ลานฝึก ก็หมกตัวอยู่ในไซต์ก่อสร้าง
กลางคืน เขาจะนอนในเต็นท์ของเจียงซูหรง บนเตียงสนามที่เธอเคยนอน หนุนหมอนใบที่เธอเคยหนุน
เขาไม่พูด ไม่ถาม และไม่เคยเอ่ยถึงเธอ
เขาเพียงใช้วิธีที่แทบจะเป็นการทรมานตัวเองเช่นนี้ เติมเต็มทุกช่วงเวลาและทุกพื้นที่ที่อาจทำให้เขานึกถึงเธอ
ทุกคนดูออกว่าเขาผิดปกติ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถาม
วังอี้ป๋อเคยมาหาเขาหลายครั้ง อยากคุยเรื่องการวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีในระยะต่อไป