เชียนตงไห่เงียบไป
เขาย่อมรู้ดีว่าทันทีที่เสี่ยวจ้านกลับมา ก็ไปปฏิบัติภารกิจอะไร
“ผู้บังคับการการเมืองครับ” เสี่ยวจ้านสูดหายใจลึก น้ำเสียงแฝงแวววิงวอนอยู่เล็กน้อย “ซูหรง... แม่ของเธอเพิ่งเสียไปเมื่อเดือนที่แล้ว ตอนนี้ที่บ้านเหลือเธออยู่คนเดียว แล้วก็... เธอตั้งครรภ์แล้วครับ”
“อะไรนะ?” เชียนตงไห่เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เธอกำลังตั้งท้องลูกของผมครับ” ใบหน้าเสี่ยวจ้านเผยแววอ่อนโยนและหนักแน่นที่ยากจะสังเกตเห็น “ผมต้องรับผิดชอบต่อเธอและลูก ผมขอให้องค์กรเข้าใจสถานการณ์พิเศษของผม และอนุมัติคำร้องแต่งงานของผมเป็นกรณีเร่งด่วนครับ”
เชียนตงไห่มองนายทหารคนเก่งที่ตนภาคภูมิใจอยู่ตรงหน้า เนิ่นนานโดยไม่พูดอะไร
เขาลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง ไพล่มือไว้ข้างหลัง มองทหารที่กำลังฝึกอยู่ในสนามด้านนอก
“เสี่ยวจ้าน ภารกิจครั้งนี้เจ้าทำได้ดีมาก บัญชาการเด็ดขาด สู้รบกล้าหาญ ทางกองพันหลักยื่นเรื่องขอความดีชั้นสองให้เจ้าแล้ว”
น้ำเสียงของเขาอ่อนลง
“ตามหลักแล้ว ฉันควรให้รางวัลเจ้า ไม่ใช่มาตำหนิเจ้าอยู่ที่นี่”
“แต่ความดีก็คือความดี ความผิดก็คือความผิด วินัยก็คือวินัย ไม่มีใครอยู่เหนือวินัยได้!”
เขาหันกลับมา มองเสี่ยวจ้านอีกครั้ง
“เรื่องครั้งนี้ เห็นแก่สถานการณ์พิเศษของเจ้า ทั้งยังเพิ่งสร้างความดีความชอบมา จะงดโทษให้ แต่จะตักเตือนด้วยวาจาหนึ่งครั้ง อย่าให้มีครั้งต่อไป!”
“รับทราบครับ! ขอบคุณผู้บังคับการการเมืองครับ!” ในที่สุดหินก้อนใหญ่ในใจเสี่ยวจ้านก็ร่วงลงเสียที
เชียนตงไห่เดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบคำร้องแต่งงานขึ้นมา แล้วหยิบปากกาหมึกซึมจากลิ้นชัก เซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วไม่กี่ครั้ง