เสี่ยวจ้านมองไปตามทิศทางที่เขาชี้
ตรงนั้นเป็นที่ดินว่างข้างเขตคลังสินค้าฝ่ายส่งกำลังบำรุงของกองพันหลัก เมื่อก่อนเคยเป็นสนามยิงปืนเก่า ต่อมาถูกทิ้งร้าง จึงมีหญ้าขึ้นรกเต็มไปหมด
“ที่ดินผืนนี้ เดิมทีทางกองพันวางแผนไว้ว่าพอถึงฤดูใบไม้ผลิจะปรับพื้นที่ให้เรียบ แล้วสร้างคลังสินค้าใหม่ขึ้นอีกหลายแถว”
นิ้วของเชียนตงไห่วาดวงกลมบนพื้นที่ว่าง
“แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เรื่องคลังสินค้าคงพักไว้ก่อน ฉันจะไปคุยกับหัวหน้าแผนกส่งกำลังบำรุงนามสกุลจาง ดูว่าจะจัดสรรที่ดินให้คุณสักผืนก่อนได้ไหม”
“ผู้บังคับการการเมืองหมายความว่า...”
หัวใจของเสี่ยวจ้านเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
“อนุมัติที่ดินให้คุณสักผืน แล้วก็อนุมัติอิฐ กระเบื้อง และไม้ให้อีกหน่อย คุณหาคนมาช่วยกันสร้างบ้านมีลานเล็ก ๆ สักหลัง”
เชียนตงไห่พูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย
“ทางกองทัพออกแรงงานกับวัสดุให้ คุณเติมเงินเองอีกนิดหน่อย สร้างบ้านหลักสักสองห้อง มีครัวเล็ก ๆ ด้วย แล้วล้อมรั้วเป็นลาน ปลูกผักสักหน่อย ก็พอให้ครอบครัวสามคนของคุณอยู่ได้แล้ว”
“แบบนี้ภรรยาของคุณก็มีที่พักฟื้นครรภ์ คุณเองก็ทำงานได้อย่างสบายใจ ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย”
สร้างบ้านเองหรือ?
ข้อเสนอนี้ทำให้เสี่ยวจ้านทั้งประหลาดใจและดีใจ
ในกองทัพ การได้รับจัดสรรที่ดินให้สร้างบ้านเอง ถือเป็นสิทธิพิเศษอย่างใหญ่หลวง
“ผู้บังคับการการเมือง แบบนี้...จะสร้างความลำบากให้ทางองค์กรเกินไปหรือเปล่าครับ!”
“ลำบากอะไรกัน!”
เชียนตงไห่โบกมือ
“เสี่ยวจ้าน คุณเป็นเสือกายสำคัญของกองพันเรา เป็นเสาหลักในอนาคต! เรื่องในครอบครัวคุณก็คือเรื่องของกองพันเรา! องค์กรช่วยจัดการปัญหาหมดห่วงให้คุณก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว!”