“น้องเจียงคอมมาดใหม่ พรุ่งนี้คุณมาด้วยกันนะ!”
“มาช่วยเป็นที่ปรึกษาให้กองพันของเราสักครั้ง!”
คำพูดของเชียนตงไห่ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงในทะเลสาบอันสงบนิ่ง ก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่กลางสถานที่ก่อสร้าง
จางเจี้ยนกัวถึงกับอึ้ง ปากอ้ากว้างจนยัดไข่ได้ทั้งฟอง เขามองเชียนตงไห่อย่างตะลึง แล้วหันไปมองเจียงซูหรง สมองตามเรื่องไม่ทันเลย
ที่ปรึกษา?
ให้หญิงสาวเพิ่งแต่งงานที่เพิ่งมาจากชนบท มาเป็นที่ปรึกษาให้กองพันงั้นหรือ?
แถมยังเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นปรับปรุงโรงพยาบาลกองอีก?
ผู้บังคับการการเมืองคิดว่า...พี่สะใภ้เก่งขนาดนั้นเลยหรือ?
ทหารสองนายจากหน่วยก่อสร้างต่างมองหน้ากัน สีหน้าชวนตะลึงยิ่งกว่าตอนเห็นผีเสียอีก
เมื่อครู่พวกเขายังคิดว่าพี่สะใภ้คนนี้รู้เยอะ แต่ก็แค่เรื่องสร้างลานบ้านเล็ก ๆ ให้ตัวเองเท่านั้น ตอนนี้กลับเลื่อนขั้นไปเป็นที่ปรึกษาของกองพันเสียแล้วหรือ?
ก้าวกระโดดเกินไปแล้ว!
เจียงซูหรงเองก็งงไปหมด ในใจเธอคำนวณความเป็นไปได้ไว้สารพัด แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าเชียนตงไห่จะมาไม้นี้
ให้เธอไปประชุม? ไปเป็นที่ปรึกษา?
นี่ไม่ใช่การทดสอบแล้ว แต่เป็นการจับเธอไปย่างบนกองไฟชัด ๆ!
เธอรีบแสดงท่าทางปลื้มปีติจนทำตัวไม่ถูก แล้วโบกมือปฏิเสธไม่หยุด
“ผู้บังคับการการเมือง อย่าล้อฉันเล่นเลยค่ะ! ไม่ได้หรอกค่ะ ไม่ได้จริง ๆ!”
เสียงของเธอเจือความขลาดกลัวและตื่นตระหนกอย่างที่สาวบ้านนอกพึงมี
“ฉันเป็นแค่สาวชนบท อ่านหนังสือก็ไม่กี่ตัว จะไปรู้เรื่องการเป็นที่ปรึกษาได้ยังไงคะ? เมื่อกี้ฉันก็แค่พูดเรื่อยเปื่อยตามที่ท่านพูด อย่าถือเป็นจริงเป็นจังเลยนะคะ! ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นคงหัวเราะจนฟันร่วงแน่!”