เตียงในส่วนรับรองสบายกว่าที่นั่งแข็ง ๆ บนรถไฟมากจริง ๆ
เจียงซูหรงหลับสนิทจนฟ้ามืดฟ้าสว่าง กว่าจะค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาก็ตอนที่ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางฟ้านอกหน้าต่างแล้ว
ในห้องเงียบสงัด ประตูห้อง 201 ที่อยู่ข้าง ๆ ปิดสนิท หลินหวานคงไปลงทะเบียนที่โรงพยาบาลกองตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว
ก็ดี จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปยุ่งด้วย
เจียงซูหรงบิดขี้เกียจ ร่างกายอ่อนระโหยปวดเมื่อย ทั้งยังมีความเหนื่อยล้าที่บรรยายไม่ถูกแฝงอยู่ด้วย
เธอลูบท้องน้อยที่ยังคงแบนราบ ไม่คิดเลยว่าช่วงแรกของการตั้งครรภ์จะทำให้ง่วงได้ขนาดนี้
หลังแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เธอก็เริ่มคิดถึงธุระสำคัญของวันนี้
จะรอจดหมายจากเสี่ยวจ้าน หรือรอเขากลับจากภารกิจอย่างนั้นหรือ?
แบบนั้นก็เอาแต่ตั้งรับเกินไป
ในเมื่อเธอมาถึงนี่แล้ว ก็ไม่ได้คิดจะนั่งนิ่ง ๆ เป็นหินเฝ้ารอสามี
เธอจะทำให้ทั้งกองพัน 732 รู้ว่า เสี่ยวจ้านคนนี้มีเจ้าของแล้ว
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เจียงซูหรงก็พับจดหมายแนะนำที่ทางหมู่บ้านออกให้ไว้อย่างดี เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน จากนั้นล็อกประตูแล้วเดินออกจากส่วนรับรอง
ส่วนรับรองอยู่ไม่ไกลจากประตูค่ายทหาร เดินไปก็แค่สิบกว่านาที
ยิ่งเดินไปข้างหน้า บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งเคร่งขรึม
ต้นป็อปลาร์สองข้างทางตั้งตรงสูงตระหง่าน ราวกับทหารยามที่ยืนเรียงแถวกัน
ไม่นาน ประตูใหญ่ที่ดูน่าเกรงขามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ประตูเป็นรั้วเหล็กทาสีเขียว ตรงกลางด้านบนมีดาวสีแดงสดดวงหนึ่งส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด
หน้าประตูทั้งสองฝั่งมีทหารยามถือปืนพร้อมรบยืนประจำการอยู่ ท่วงท่าตรงสง่า ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย