เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!
สวมเครื่องแบบทหารแบบนี้ นั่งอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?!
ร่างกายของเจียงซูหรงสั่นไหวเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าซีดขาวลงในพริบตา
เธอกัดปลายลิ้นตัวเองแน่น ความเจ็บแปลบอย่างรุนแรงดึงเธอกลับมาจากขอบเหวแห่งการเสียสติ
ห้ามลนลาน!
เด็ดขาดห้ามลนลาน!
เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีควบคุมตัวเองไม่ให้เสียอาการกรีดร้องออกมาตรงนั้น และสะกดกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาแล้วซักถามให้รู้เรื่อง
“น้องเจียงคอมมาดใหม่ คุณหมอหลิว มาแล้วหรือ นั่งเร็ว นั่งเลย” เสียงของเชียนตงไห่ดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง
เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเจียงซูหรง เพียงชี้ไปยังที่นั่งว่างข้างชายแปลกหน้าคนนั้น
แขนขาของเจียงซูหรงแข็งทื่อ เธอแทบจะก้าวขัดกันเองขยับไปข้างหน้า ก่อนจะดึงเก้าอี้ออกอย่างแข็งทื่อแล้วนั่งลง
เธอไม่กล้ามองใบหน้านั้นอีก ทำได้เพียงจ้องโต๊ะตรงหน้าเขม็ง ลายไม้บนโต๊ะบิดเบี้ยวเป็นเส้นยุ่งเหยิงในสายตาเธอ
“ผมขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักกันหน่อย” เชียนตงไห่กระแอมเบา ๆ น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“ท่านนี้คือสหายวังอี้ป๋อจากโรงพยาบาลกองของกองพันหลัก คุณหมอวังเป็นผู้เชี่ยวชาญแผนกศัลยกรรมที่อายุน้อยที่สุดในเขตทหารของเรา และเป็นผู้บริหารรุ่นใหม่ที่กองพันหลักมุ่งสนับสนุนเป็นพิเศษ”
“ครั้งนี้เขาลงมาที่กองพัน 732 ของเราโดยเฉพาะ เพื่อสำรวจและให้คำแนะนำในการทำงาน”
กองพันหลัก… ผู้เชี่ยวชาญแผนกศัลยกรรม… วังอี้ป๋อ…
ทุกคำราวกับค้อนทุบลงกลางอกของเจียงซูหรงอย่างแรง