เจียงซูหรงชี้ไปยังพื้นที่ว่างบนผนัง แล้วพูดกับทหารหน่วยก่อสร้างที่ยืนตะลึงอยู่ข้าง ๆ ว่า “หัวข้อต่อไป การจัดการสภาพปลอดเชื้อในห้องผ่าตัด รบกวนสหายช่วยเขียนหัวข้อนี้ขึ้นไปหน่อยนะ”
“หา? อ๋อ! รับทราบ!”
ทหารหนุ่มสะดุ้งเฮือก ได้สติกลับมาทันที รีบหยิบแปรงจุ่มน้ำปูนขาวจนชุ่ม วิ่งไปที่ผนัง แล้วบรรจงเขียนตัวอักษรใหญ่ ๆ ลงไปทีละขีดว่า “การจัดการสภาพปลอดเชื้อในห้องผ่าตัด”
บรรยากาศวุ่นวายเมื่อครู่กลับคืนสู่ความเป็นระเบียบในพริบตา
หัวหน้าแผนกทั้งหลายต่างหงอยราวกับมะเขือยาวถูกน้ำค้าง ไม่มีใครกล้าพูดจาไร้สาระอีกแม้แต่คำเดียว
ตอนนี้พวกเขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า การเล่นกลกับคุณที่ปรึกษาเจียงคนนี้ก็เหมือนชักดาบต่อหน้ากวนอู มีแต่จะขายหน้าเสียเอง
เธอไม่เล่นตามกติกาที่ใครคาดคิดเลยสักนิด!
คุณคุยเรื่องประสบการณ์กับเธอ เธอก็คุยเรื่องชีวิตของเหล่าทหารกับคุณ
คุณคุยเรื่องความเชี่ยวชาญกับเธอ เธอก็คุยเรื่องใจประชาชนกับคุณ
คุณเล่นงานเธอลับหลัง เธอก็พลิกโต๊ะใส่ทันที ใช้กลยุทธ์เปิดเผยตรงไปตรงมาที่สุดกดคุณลงกับพื้นจนหมดสภาพ!
แบบนี้จะเล่นกันต่อยังไง?
เล่นต่อไม่ได้แล้ว!
การประชุมทำงาน ณ สถานที่ดำเนินต่อไปท่ามกลางบรรยากาศที่แปลกประหลาดแต่เปี่ยมประสิทธิภาพ
เจียงซูหรงหยิบยกปัญหาขึ้นมาทีละข้อ แล้วเสนอวิธีแก้ไขทีละข้อ
“เรื่องการฆ่าเชื้อเครื่องมือแพทย์ ฉันเสนอให้จัดระบบ ‘สามเขตสองทางเดิน’ แบ่งเขตปนเปื้อน เขตสะอาด และเขตปลอดเชื้อออกจากกันอย่างเคร่งครัด ให้คนและสิ่งของสัญจรทางเดียว ไม่เดินสวนหรือไขว้กัน เพื่อป้องกันการปนเปื้อนข้าม...”