เจียงซูหรงถือหนังสือมอบหมายหน้าที่ที่ประทับตราหัวจดหมายสีแดงและเขียนด้วยลายมือเคร่งขรึมกลับมายังส่วนรับรอง ก้อนหินที่ลอยคว้างอยู่ในใจเพราะเสี่ยวจ้านจากไป ในที่สุดก็กลับลงมาสู่ที่มั่นเสียที
การยอมรับอย่างเป็นทางการนี้เป็นรูปธรรมยิ่งกว่าคำสัญญาปากเปล่าใด ๆ นี่คืองาน “ชามข้าวเหล็ก” ชิ้นแรกที่เธอหามาได้ด้วยความสามารถของตัวเองในยุคสมัยนี้
วันรุ่งขึ้น เธอไม่ได้ไปที่ไซต์ก่อสร้างของตัวเองอีก แต่มุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลกอง จางเจี้ยนกัวหัวหน้าฝ่ายจัดรถมารออยู่หน้าส่วนรับรองตั้งนานแล้ว ท่าทีของเขาเคารพนอบน้อมยิ่งกว่าตอนมารับเธอไปประชุมเมื่อหลายวันก่อนเสียอีก
“คุณที่ปรึกษาเจียง เชิญนั่งให้เรียบร้อยครับ” คนขับรถเสี่ยวหวังช่วยเปิดประตูรถให้เธอ ยืนหลังตรงแน่ว
เจียงซูหรงยิ้มรับ ในใจกลับกำลังวางแผน ตำแหน่ง “ที่ปรึกษา” ที่นายพลตรีการเมืองเชียนมอบให้เธอนี้ ไม่ได้มีไว้ให้เธอวาดแบบสักสองสามแผ่นเท่านั้น
การปรับปรุงโรงพยาบาลกองเป็นงานที่เกี่ยวพันกันทั้งระบบ ทั้งฝ่ายแพทย์และพยาบาล ฝ่ายสนับสนุน และฝ่ายก่อสร้าง หากต้องการผลักดันให้ราบรื่น เธอต้องจัดการห่วงโซ่ที่สำคัญที่สุดเสียก่อน นั่นคือบุคลากรทางการแพทย์ โดยเฉพาะซุนฉางชิง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลรุ่นเก๋าคนนี้
รถจอดหน้าโรงพยาบาลกอง ซุนฉางชิง ผู้อำนวยการโรงพยาบาล กับหลิวกวงเหริน แพทย์แผนกศัลยกรรม ยืนรออยู่ตรงเชิงบันไดแล้ว
“คุณที่ปรึกษาเจียง ยินดีต้อนรับครับ!” ซุนฉางชิงยิ้มแป้น แต่ในแววตายังมีความประเมินและความเกรงใจอยู่หลายส่วน
ส่วนหลิวกวงเหรินที่ยืนอยู่ข้างเขาดูจริงใจกว่ามาก เขาขยับแว่นแล้วเป็นฝ่ายยื่นมือออกมาทักทาย “คุณที่ปรึกษาเจียงครับ คราวก่อนเวลาประชุมกระชั้นชิดเกินไป หลายรายละเอียดผมยังไม่มีโอกาสขอคำแนะนำ ระบบระบายอากาศแบบดูดขึ้นบน ปล่อยลงล่างที่คุณเสนอ ผมกลับไปค้นเอกสารดู ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าหลักแหลมจริง ๆ”