“ได้ ผมสัญญากับคุณ” เสี่ยวจ้านให้คำมั่นอย่างจริงจัง
“อีกสองชั่วโมงผมก็ต้องออกเดินทางแล้ว คืนนี้คงอยู่กินมื้อเย็นกับคุณไม่ได้… อีกไม่นานก็ต้องไปรวมพลแล้ว”
“ได้ กลับมาอย่างปลอดภัยนะ สัญญานะว่าต้องปลอดภัยทั้งไปทั้งกลับ” เจียงซูหรงโอบเอวเขาอีกครั้ง เพื่อกล่าวลาเป็นครั้งสุดท้าย
……
หลังจากส่งเสี่ยวจ้านไปอย่างอาลัยอาวรณ์ เจียงซูหรงก็รู้สึกหม่นหมองลงไปมาก
ยามเย็นเธอลากร่างอ่อนล้ากลับมายังส่วนรับรอง เตียงนุ่มสบายก็จริง แต่เธอกลับพลิกตัวไปมาจนอย่างไรก็นอนไม่หลับ
ในใจมีความรู้สึกปนเปกันไปหมด
เธอมีสถานะเป็น ‘ที่ปรึกษา’ ในกองทัพ ทำให้ในโลกแปลกถิ่นแห่งนี้มีหลักยึดให้เธอได้ตั้งตัวและใช้ชีวิตต่อไป
แต่หลักยึดนี้ก็ยังมั่นคงสู้ตัวเสี่ยวจ้านไม่ได้ เมื่อเขาไม่อยู่ข้างกาย ทะเบียนสมรสที่ยังไม่ได้มาครอบครองกับชีวิตน้อย ๆ ในท้องที่เงียบงัน ก็ยังเป็นเรื่องที่เธอกังวลใจที่สุด
เช้าวันต่อมา ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เจียงซูหรงก็ลุกขึ้นแล้ว
เธอมองใบหน้าตัวเองที่ดูอิดโรยในกระจก กับรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตา แล้วตบแก้มตัวเองแรง ๆ สองสามที
หลังปรับอารมณ์ได้แล้ว เจียงซูหรงก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย แล้วไปที่ไซต์งานตามปกติ
“คุณที่ปรึกษาเจียง ทำไมถึงมาเช้าขนาดนี้ครับ” จางเจี้ยนกัวซึ่งกำลังสั่งให้ทหารเคลียร์ฐานรากเห็นเธอ ก็ประหลาดใจและรีบเดินมาต้อนรับ
“นอนไม่หลับ ก็เลยมาแต่เช้า” เจียงซูหรงยิ้มบาง ๆ ราวกับการจากลาเมื่อวานไม่เคยเกิดขึ้น
เธอหยิบแบบแปลนที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วเข้าสู่โหมดทำงานทันที “หัวหน้าแผนกส่งกำลังบำรุงนามสกุลจาง เมื่อวานเราตกลงกันแล้วใช่ไหมว่าบ่อเกรอะจะอยู่ตรงนี้ วันนี้ขุดหลุมให้เสร็จก่อน อีกอย่าง ฐานรากของผนังรับน้ำหนักต้องขุดลึกหนึ่งเมตร เรื่องนี้ห้ามทำลวก ๆ เด็ดขาด”