“ถ้าเปลี่ยนห้องนี้ให้เป็นพื้นที่รอสำหรับเด็กโดยเฉพาะจะเป็นยังไงคะ?” ดวงตาของเจียงซูหรงพลันเป็นประกาย
“พื้นที่รอสำหรับเด็กหรือ?” หัวหน้าเฉินกับหลิวกวงเหรินต่างชะงักไป
“ใช่ค่ะ” ความคิดของเจียงซูหรงพลันแล่นฉิว “เราทาผนังห้องนี้ด้วยสีโทนอุ่นที่สว่างสดใส อย่างสีเหลืองอ่อนหรือสีฟ้าอ่อน แล้ววาดลวดลายการ์ตูนน่ารัก ๆ ลงไปด้วยค่ะ”
“ปูพื้นด้วยเบาะรองนั่งที่สะอาดและนุ่ม เด็ก ๆ ถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปเล่นได้ จากนั้นก็เพิ่มโต๊ะตัวเล็กกับม้านั่งตัวเล็ก อาจติดกระดานดำแผ่นเล็ก ๆ แล้วเตรียมชอล์กไว้ ให้พวกเขามีอะไรทำระหว่างรอ จะได้เบี่ยงเบนความสนใจค่ะ”
ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งตื่นเต้น “ทำแบบนี้ เราก็จะจัดให้เด็ก ๆ ที่ร้องไห้งอแงกับผู้ปกครองที่กำลังกังวลมาอยู่ในพื้นที่แยกต่างหากได้ค่ะ”
“ทั้งไม่รบกวนคนไข้จากแผนกอื่น แถมยังมีที่ให้เด็ก ๆ ปลดปล่อยพลังงาน ผู้ปกครองก็ผ่อนคลายขึ้น พวกเราที่เป็นหมอก็ตรวจคนไข้ได้อย่างสบายใจ ได้ประโยชน์หลายต่อเลยค่ะ!”
หัวหน้าเฉินฟังจนตาโต ราวกับมองเห็นพื้นที่รอซึ่งเต็มไปด้วยความสนุกสนานและเสียงหัวเราะอยู่ตรงหน้าแล้ว
“โอ๊ย! ความคิดนี้ดีมาก! ทำไมฉันถึงคิดไม่ออกนะ! ต้องยกให้คุณที่ปรึกษาเจียงจริง ๆ ที่คิดได้รอบคอบกว่า!” หัวหน้าเฉินตบต้นขาตัวเองอย่างตื่นเต้น แววตาที่มองเจียงซูหรงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและชื่นชม
ปัญหาที่แต่เดิมชวนปวดหัวกลับถูกเธอแก้ได้อย่างง่ายดาย แถมยังเปลี่ยนห้องเก็บของธรรมดา ๆ ให้กลายเป็นมุมที่อบอุ่นที่สุดในโรงพยาบาลกองได้อีกด้วย