หลี่เส้าเจ๋อเก็บปืนเข้าซอง หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเลือดที่เปื้อนนิ้ว แล้วโยนผ้านั้นทิ้งลงบนตัวเซียะหู่
จากนั้นเขาก็ออกคำสั่งกับฉู่เฟิงและตำรวจทุกนาย
“เก็บเงินสด เงินหยวน ทองกับเงินมีค่าของมีค่า ใบสัญญากู้ บัญชีทุกอย่างที่นี่ เก็บทั้งหมดกลับไป”
“นักเลงทั้งหมด นำกลับสถานีตำรวจคุมขัง”
“รับทราบ”
ตำรวกว่าหกสิบนายตอบรับพร้อมเพรียง ลงมือรวดเร็ว แบ่งงานกันชัดเจน
บางคนเปิดตู้เหล็กแล้วยัดเงินหยวนแท่งทองลงกระสอบ บางคนกองใบสัญญากู้และบัญชีแล้วใช้เชือกมัดรวมกัน
บางคนถือกุญแจมือล่ามนักเลงกว่าสามสิบคนทีละคนแล้วคุมลงไปข้างล่าง
หลี่เส้าเจ๋อหันกลับ สายตามุ่งไปที่เซียะหงเจี้ยนซึ่งหดตัวเป็นก้อนอยู่ที่มุมห้อง
เซียะหงเจี้ยนรู้สึกได้ถึงสายตาคู่นั้นที่จับจ้องมาที่ตัวเอง ทั้งตัวเหมือนถูกไฟช็อต ขนลุกซู่ไปหมด
เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เห็นหลี่เส้าเจ๋อกำลังมองเขา
หลี่เส้าเจ๋อเดินมาหาเขา ย่อตัวลง นั่งมองระดับสายตา
“แกอยู่ที่นี่ ช่วยข้าทำเรื่องหนึ่ง เมื่อท่านฉินของแกมาหาแก ช่วยส่งคำพูดให้เขาหน่อย”
หลี่เส้าเจ๋อหยุดเล็กน้อย แล้วพูดทีละคำ “ที่ของเขา ข้าหลี่เส้าเจ๋อยึดแล้ว คนของเขา ถูกขังอยู่ในสถานีตำรวจเฉาเจียตู้ของข้าหมด อยากได้คน เอาเงินมาไถ่”
เซียะหงเจี้ยนพยักหน้าแรง ๆ หัวโยกขึ้นลงเหมือนไขลาน ปากรับคำไม่หยุด “ได้ ๆ ๆ จะส่งถึงแน่นอน จะส่งถึงแน่นอน”