มิงูซาวะอิซามุได้ยินคำพูดนั้นราวกับถูกเฆี่ยนอีกครั้ง ผละแขนของเฉินกังออกอย่างแรง: "บ้าเอ้ย! นายเป็นแค่ตำรวจลาดตระเวน จะกล้ามาขวางคนของห้างญี่ปุ่นได้ยังไง! ประกาศอะไรกัน! เรียกหัวหน้าของนายออกมา! เชื่อไหมว่าวันนี้ฉันจะทำให้นายถอดชุดดำนี่ออก!"
สีหน้าของเฉินกังก็มืดลงสนิท เขาคิดว่าแค่ยื่นบัตรประจำตัวออกไปอีกฝ่ายจะต้องตกใจยิ้มแย้มเชิญพวกเขาเข้าไป ที่ไหนได้ไม่เพียงไม่ให้เข้า ยังต้องให้ประกาศอีก
ประกาศ?
เขาผู้ตรวจการสำนักงานตำรวจเมืองลงมาตรวจสถานีเขตหนึ่ง ตั้งแต่เมื่อไหร่ต้องมารับสภาพแบบนี้?
สถานีเขตใดในเมืองหลวง ล้วนผลักประตูเข้าไปได้ หัวหน้าสถานียังต้องออกมาต้อนรับเอง ไม่ต้องพูดถึงการประกาศ แม้แต่ยามหน้าประตูเห็นรถเขาก็ต้องเปิดประตูรอไว้ล่วงหน้า
"ได้ๆๆ" เฉินกังสูดหายใจลึก กลั้นความโกรธไว้ กัดฟันพยักหน้า "ประกาศก็ประกาศ นายไปประกาศเดี๋ยวนี้เลย บอกหัวหน้านายว่า ผู้ตรวจการสำนักงานตำรวจเมืองเฉินกัง รับคำสั่งรองหัวหน้าฮั่น ให้มาทำธุระกับคุณมิยะเกะจากห้างญี่ปุ่น ให้เขาออกมาเดี๋ยวนี้ ฉันรออยู่ตรงนี้ แต่ว่าฉันพูดไว้ก่อน พอเราเข้าไปแล้ว ปัญหาของนายจะจัดการอีกเรื่อง เรื่องนี้จะไม่จบแค่นี้แน่นอน"
ตำรวจยามหันหลังไปอย่างไม่มีอารมณ์ หยิบโทรศัพท์ในป้อมยามขึ้นมา หมุนแขนหมุนสองสามที พูดกับหูโทรศัพท์เสียงเบาสองสามประโยค