หลี่เส้าเจ๋อฟังจบ สีหน้าไม่ขยับแม้แต่น้อย เขาหันไปทางฉู่เฟิง "ในเมื่อไม่มีเงิน ก็ต้องทำตามกฎ ครอบครองอาวุธทำร้ายผู้บังคับการตำรวจ ตามกฎหมายควรได้รับโทษอะไร?"
ฉู่เฟิงยืนตัวตรง "ตามกฎ ยิงทิ้ง ณ ที่เกิดเหตุ"
เซียะหงเจี้ยนรู้สึกเลือดทั่วกายเย็นวาบทันที
เขาเห็นฉู่เฟิงชักปืนลูกโม่จากเอว ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทเลื่อนมาเล็งที่ขมับของเขา
เซียะหงเจี้ยนสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะที่แตะผิวหนัง
เขาได้ยินเสียงสับไกเบาๆ ดังกริ๊ก ทำเอาขวัญกระเจิดกระเจิง
"เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน!" น้ำเสียงของเซียะหงเจี้ยนแทบไม่เป็นเสียงคน ร้องแหลมลั้นลา "ผมไม่มี แต่พี่ชายผมมี! พี่ชายผมเซียะหู่มี!"
หลี่เส้าเจ๋อยกมือขึ้นเล็กน้อย
กระบอกปืนของฉู่เฟิงเบนออกไปสองสามนิ้ว แต่ยังไม่ลดลง
"อ้อ ลองพูดมาสิ"
เซียะหงเจี้ยนคุกเข่าลงกับพื้น อกกระเพื่อมแรง หายใจหอบถี่ เหงื่อเม็ดโตไหลเป็นทาง "พี่ชายผม เซียะหู่ เขาเป็นหัวหน้าดูแลเขตฮูซีของแก๊งขวานฟ้า คุมธุรกิจอยู่สี่ถนน เงินกู้นอกระบบ บ่อนพนัน และซ่องยาเสพติดอีกสองสามแห่ง ล้วนอยู่ในความดูแลของเขา สิบหมื่นหยางเซียะ เขาน่าจะเอาไหว! เขาเอาไหวแน่นอน!"
หลี่เส้าเจ๋อมองเขาอย่างสงบนิ่ง
เซียะหงเจี้ยนคุกเข่า เหงื่อท่วมหน้า สายตาจ้องตาหลี่เส้าเจ๋อไม่กะพริบ แทบไม่กล้าหายใจ
"ฉู่เฟิง"
"ครับ"
หลี่เส้าเจ๋อลุกจากเก้าอี้ หยิบหมวกตำรวจบนโต๊ะมาสวมให้เข้าที่ "ไป เอาตัวเขาไปหาเซียะหู่"