ในห้องประชุมรอมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว
บนโต๊ะว่างเปล่า แม้แต่ชาสักถ้วยก็ไม่มี กล่องของขวัญและซองจดหมายที่หัวหน้าสาขาเล็ก ๆ หลายคนนำมาวางไว้บนตัก ไม่มีใครกล้าวางลงบนโต๊ะ
ความอดทนของถังหู่หมดลงแล้ว เขาลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว เดินไปเดินมาสองก้าว
"ทำตัวใหญ่โตเกินไป รอเราอยู่ที่นี่กว่าหนึ่งชั่วโมง แม้แต่ชาสักถ้วยก็ไม่เสิร์ฟ ข้าถังหู่อยู่เซี่ยงไฮ้มานานขนาดนี้ ไม่เคยถูกทิ้งให้รอแบบนี้มาก่อน แค่หัวหน้าสถานีตำรวจเขต ยังคิดว่าตัวเองเป็นนายกเทศมนตรีเซี่ยงไฮ้จริง ๆ หรือไง"
หวังถูเกิ่นและเจ้า อา ซุ่นที่นั่งอยู่มุมห้องแลกสายตากันอย่างตื่นตระหนก ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
ซูเหล่าหวายหลับตาพิงพนักเก้าอี้มาโดยตลอด ได้ยินคำพูดของถังหู่ เปลือกตาขยับเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
"พี่ถัง ใจเย็น ๆ ครับ หัวหน้าหลี่มีงานยุ่ง ให้พวกเรารอสักหน่อยก็สมควรแล้ว เขายังหนุ่มแน่นมีความสามารถ งานยุ่งวุ่นวาย ไม่เหมือนพวกเราเป็นคนว่าง ๆ ถ้าพี่รอไม่ไหวจริง ๆ ก็ลองไปเคาะประตู หาหัวหน้าหลี่พูดคุยตรง ๆ ด้วยชื่อเสียงของพี่ถังในสมาคมชิง หัวหน้าหลี่อาจจะให้เกียรติบ้างก็ได้"
คำพูดฟังดูสุภาพอ่อนโยน แต่ทุกคำเหมือนเข็มชุบน้ำผึ้ง ภายนอกเหมือนปลอบถังหู่อย่าใจร้อน แต่ลึก ๆ แล้วยั่วยุทั้งนั้น ถังหู่ ถ้าเจ้าหามีความสามารถจริง ก็ไปหาหลี่เส้าเจ๋อระบายอารมณ์ต่อหน้าต่อมาสิ กล้าหรือเปล่า?
ถังหู่หันตัวอย่างรวดเร็ว จ้องซูเหล่าหวาย พ่นลมหายใจออกทางจมูกสองครั้ง เขาไม่ใช่คนโง่ ฟังออกว่าซูเหล่าหวายกำลังยั่วยุ
แต่วันนี้เขาอัดอั้นมาทั้งวัน ถูกซูเหล่าหวายยั่วยุเข้า ความโกรธไม่ได้พุ่งไปที่หลี่เส้าเจ๋อ กลับกลายเป็นพุ่งใส่ซูเหล่าหวายทั้งหมด