ทั่วทั้งห้องโถงใหญ่เงียบลงในเวลาไม่กี่วินาที จนเข็มหมุดตกก็ยังได้ยิน
นายกงเจ้าของโรงเตี๊ยมกำลังคิดเลขบนลูกคิดอยู่หลังเคาน์เตอร์ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมา เห็นฉู่เฟิงและปืนยาวที่อยู่ข้างหลังเขาในพริบตา
มือที่ถือลูกคิดของเขาสั่นเล็กน้อย แต่บนใบหน้ากลับยิ้มอย่างรวดเร็ว
เขาเปิดโรงเตี๊ยมมาครึ่งชีวิต เคยเห็นคนจากสถานีตำรวจเขตเช่า เคยเห็นตำรวจเขตจีน เคยเห็นข้าราชการสารพัดแบบ รู้ดีว่าวิธีจัดการกับคนพวกนี้ที่ดีที่สุดคือยิ้มและเงิน
เขารีบเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ พลางหยิบธนบัตรหนึ่งมัดออกจากกระเป๋า พับสองทบอย่างช่ำชอง
พอเดินมาถึงหน้าฉู่เฟิง ก็กำธนบัตรนั้นไว้ในกำมือ แล้วถือโอกาสตอนจับมือ สอดเข้าฝ่ามือฉู่เฟิงอย่างเป็นธรรมชาติ
"โอ้ย ท่านสารวัตรเสด็จมา มีได้ต้อนรับ มีได้ต้อนรับ!" นายกงยิ้มจนตาหยีเป็นเส้น เนื้อบนหน้าดันจนตาแทบมิด "เช้าตรู่แบบนี้ลำบากแล้ว ๆ ที่เล็กน้อย ให้พวกพี่ๆ ไปซื้อชากัน ท่านดูท่านมาแบบยกพวกนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่า? โรงเตี๊ยมผมทำมาอย่างสุจริต ทำการค้าอย่างมีระเบียบ ท่านวางใจได้เลย"
ฉู่เฟิงก้มลงมองธนบัตรในมือ ประมาณเจ็ดแปดใบ มูลค่าไม่น้อย
เขาพับธนบัตรแล้วใส่กระเป๋าตัวเอง อย่างเป็นธรรมชาติราวกับเป็นเงินของตัวเอง