ตำนานลำน้ำฉุน ชั้นสอง ห้องหรู
กู้ฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ กาน้ำชาจื่อซาที่อยู่ตรงหน้ายังคงชงหลงจิ่งที่เขาชื่นชอบไว้ แต่ชาเย็นสนิทแล้ว เขาไม่แตะแม้แต่จิบเดียว
นิ้วของเขาค่อย ๆ เคาะลงบนโต๊ะ ทีละที จังหวะช้า ๆ แต่ทุกครั้งที่เคาะแฝงไปด้วยความโกรธที่แทบกลั้นไม่อยู่
หวังเฉียงยืนอยู่ตรงหน้าเขา เมื่อคืนเขาเอาชีวิตรอดจากถนนอู่ติ้งมาได้อย่างหวุดหวิด หลบซ่อนอยู่ในตรอกทั้งคืน รุ่งสางถึงกล้ากลับมา
“ท่านฉิน” เสียงของหวังเฉียงแหบพร่าต่ำลง “ถูกปิดหมดแล้ว ตำนานลำน้ำฉุนบนถนนคังติ้ง โรงเตี๊ยมถงซิง บ่อนพนันสองแห่งบนถนนอู่ติ้ง ซ่องยาเสพติดในซอยหลังท่าเรือ และคลังสินค้าสามแห่งริบแม่น้ำซูโจวของเรา โดนแปะตราปิดหมด จ้าวจวินตายแล้ว พี่น้องสามร้อยกว่าคน กลับมาไม่ถึงร้อย คนที่เหลือไม่ถูกตายก็ถูกจับไปสถานีตำรวจ”
“แล้วเฉินคังก็ตายด้วย ถูกตำรวจต้อนจนมุมในตรอกหลังท่าเรือ ถูกยิงจนตัวพรุน”
นิ้วของกู้ฉินหยุดนิ่ง เขาไม่ได้ทุบโต๊ะไม่ได้ขว้างข้าวของไม่ได้ด่าใคร
กู้ฉินแค่ค่อย ๆ ถอดลูกประคำไม้จันทน์แดงจากข้อมือ วางลงบนโต๊ะ แล้วใช้เสียงที่เบาและช้าลงพูดว่า “พูดต่อ”
“ที่แปลกที่สุดคือ” หวังเฉียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ลดเสียงลง “ตำรวจปิดแค่บ่อนของเราและบ่อนสมาคมชิงเท่านั้น ธุรกิจของสมาคมหงไม่ถูกแตะต้องแม้แต่ร้านเดียว ถึงขนาดที่ซ่องยาของสมาคมหงที่ถูกสมาคมชิงเผา ตำรวจยังไม่ไปแปะตราปิดเลย”