จี้หยุนชิงค่อยๆ หันกลับมามองถังหู่
“ตามข้าอยู่นานเท่าไรแล้ว?”
ถังหู่ตะลึงกับคำถามนั้นชั่วขณะ “สิบสองปีแล้วครับ นายจี”
“สิบสองปียังไม่เรียนรู้” จี้หยุนชิงหยิบซิการ์จากโซฟามาหมุนเล่น “เขาปิดท่าเรือ ไม่ได้โกรธเคืองสมาคมชิง แต่ต้องการผลประโยชน์ เขาไม่รู้จักเจ้าถังหู่ ไม่รู้จักข้าจี้หยุนชิง เขาเพิ่งมา ต้องการตั้งหลักในย่านฮูซี สิ่งแรกที่ต้องทำคือบอกให้ทุกคนรู้ว่า ดินแดนตรงนี้ เขาเป็นใหญ่ การปิดท่าเรือของสมาคมชิง ก็คือความหมายนี้”
จี้หยุนชิงสูบซิการ์แล้วพ่นควันออกมาช้าๆ
“งั้นก็ให้ผลประโยชน์เขา”
“สองหมื่นหยวน ไม่มากไม่น้อย ให้ตำรวจใหญ่คนหนึ่ง ซื้อน้ำใจเขา ซื้อความเมินเฉยต่อสมาคมชิงในอนาคต เจ้าเอาเงินไปให้ เขารับไว้ ก็เท่ากับเป็นหนี้บุญคุณข้า ต่อไปมีเรื่องอะไร เขาก็ต้องชดใช้”
ถังหู่ฟังแล้ว ความโกรธบนใบหน้าค่อยๆ จางลง
จี้หยุนชิงมองดูแล้วก็ไม่รีบร้อน พูดต่อไปเรื่อยๆ อย่างใจเย็น “ถ้าดึงเขาเข้ามาอยู่ฝ่ายเราได้ ก็ดีที่สุด บนพื้นที่ฮูซี แก๊งขวานฟ้า สมาคมหง ไหนเลยจะใช่คู่มือของสมาคมชิงได้? มีตำรวจใหญ่คอยหนุนหลัง เราจะจัดการพวกเขาก็สะดวกขึ้น เขามีปืน มีอำนาจในการปราบปรามโดยชอบธรรม การทะเลาะวิวาทของแก๊งเขาไม่ยุ่ง แต่ถ้าเขาจับเฉพาะคนของแก๊งขวานฟ้า ยึดเฉพาะสถานที่ของแก๊งขวานฟ้า เจ้าว่าแก๊งขวานฟ้าอยู่ในย่านฮูซีต่อไปได้หรือไม่?”