เวลาสี่ทุ่มครึ่ง บนถนนคังติ้ง ย่านฮูซี
ร้านค้าบนถนนปิดกันหมดแล้ว เว้นแต่โรงเตี๊ยมถงซิงที่ยังเปิดไฟอยู่ท้ายถนน
โรงเตี๊ยมถงซิงเป็นกิจการของแก๊งขวานฟ้าเอง
ในสายตาคนภายนอกก็แค่ร้านอาหารธรรมดา แต่แท้จริงแล้วเป็นหนึ่งในฐานที่มั่นของสาขาฮูซี แก๊งขวานฟ้า
หัวหน้าระดับต่างๆ ในสาขามักมากินดื่มและปรึกษาหารือกันที่นี่ บางครั้งก็ใช้ที่นี่รับแขกจากภายนอก
คืนนี้โรงเตี๊ยมไม่เปิดให้บริการภายนอก จัดไว้ให้จ้าวจวินโดยเฉพาะ
จ้าวจวินนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะกลมใหญ่ติดหน้าต่างชั้นสอง รายล้อมด้วยลูกน้องที่เก่งกาจที่สุดกว่าสิบคน
บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหาร—หัวสิงโตตุ๋นซีอิ๊ว เต้าหู้ปูผง ขาหมูน้ำตาล ปลาซิวแม่น้ำนึ่ง จานซ้อนจาน เหล้าหมดไปหลายขวด
จ้าวจวินยกชามเหล้าขึ้นดื่มคำใหญ่ เหล้าไหลตามมุมปากหยดลงบนเสื้อกั๊กสั้นสีดำตัวใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยน
เขาวางชามลง ใช้หลังมือเช็ดปาก สีหน้าคล้ายจะบีบน้ำได้
“ให้ตายสิ”
เขาวางชามเหล้าลงหนักๆ เหล้ากระเด็นเปื้อนผ้าปูโต๊ะ