สายตาของหลี่เส้าเจ๋อหยุดอยู่ที่หมวดรถถังสองวินาที ก่อนจะกลืนน้ำลายและบังคับตัวเองให้มองไปทางอื่น ซื้อของที่ใช้ได้จริงก่อนดีกว่า
หลี่เส้าเจ๋อใช้เงินไปกว่าสามหมื่น ซื้อเสื้อเกราะกันกระสุนที่พอจะติดตั้งให้หน่วยปฏิบัติการทั้งหมดได้เต็มหน่วย เติมกระสุนปืนฮั่นหยางอีกห้าหมื่นนัด แล้วเลือกปืนกลเบาสองสามกระบอกและปืนกลมืออีกจำนวนหนึ่ง จากร้านค้า รวมถึงระเบิดมืออีกจำนวนหนึ่ง
ทั้งหมดเป็นรุ่นยุคสงครามโลกครั้งที่สอง รุ่นที่ทันสมัยกว่านั้นยังปลดล็อกไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าปืนพกเมาเซอร์ที่วางขายอยู่ในท้องตลาดตอนนี้ไม่รู้กี่เท่า
สุดท้าย หลี่เส้าเจ๋อเห็นรถยนต์กระจกกันกระสุนในร้านค้า จึงซื้อมาห้าคันตรง ๆ
ซื้อของเสร็จ บัญชียังเหลือเงินหยวนอยู่อีกกว่าหมื่น เก็บไว้ก่อน ไว้ใช้ยามจำเป็น
หลี่เส้าเจ๋อปิดร้านค้าระบบ ดึงความสนใจกลับมาสู่โลกความเป็นจริง
ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
"เข้ามา"
ประตูถูกผลักเปิด ชายสามคนเดินเรียงแถวเข้ามา
คนที่เดินนำหน้าเป็นชายหนุ่ม ดูอายุไม่เกินยี่สิบห้าหรือยี่สิบหก รูปร่างไม่สูงแต่กำยำ สวมชุดปฏิบัติการสีน้ำเงินเข้มที่แตกต่างจากตำรวจทั่วไปโดยสิ้นเชิง เครื่องแบบมีกระเป๋าหลายช่อง มีแผ่นรองหนาที่หัวเข่าและข้อศอก เอวคาดเข็มขัดยุทธวิธี เท้าสวมรองเท้าบู๊ตหุ้มข้อสูง
เขาเดินตรงไปยังหน้าโต๊ะทำงาน ยืนตรงทำความเคารพ
ข้างหลังเขามีชายหญิงคู่หนึ่ง
ชายอายุประมาณสามสิบ สวมแว่นตากรอบทอง แต่งกายสุภาพ เสื้อเชิ้ตขาว กางเกงสแล็กสีเทา ดูเหมือนพนักงานบริษัทการค้า ใบหน้ามีรอยยิ้มสงบนิ่งที่อ่านไม่ออก
หญิงอายุประมาณยี่สิบห้า สวมชุดฉีเผาสีเรียบหรูที่ตัดเย็บพอดีตัว เกล้าผมมวยง่าย ๆ ใบหน้าสะสวย ดูเหมือนเลขาของตระกูลใหญ่