ยามาโมโตะ คาเมดะยื่นมือคว้าข้อมือของโจวเสี่ยวอวิ๋น แล้วกระชากเธอขึ้นจากพื้น
โจวเสี่ยวอวิ๋นดิ้นรนถอยหนี ถุงข้าวร่วงลงพื้นจนแตก ข้าวสารสีขาวกระจายเกลื่อนพื้น
ยามาโมโตะ คาเมดะลากเธอไปยังรถยนต์สีดำที่จอดอยู่ริมถนน พลางพูดว่า “ตามกองทัพจักรวรรดิไป โชคดีของเธอมาก ๆ! ดีกว่าตามพวกบุรุษป่วยกระเสาะกระแสะของพวกเธอเป็นร้อยเท่า!”
โจวเสี่ยวอวิ๋นพยายามรั้งตัวถอยหลังสุดชีวิต ในที่สุดเธอก็ร้องไห้ออกมา
ชาวญี่ปุ่นพเนจรอีกสองคนยืนกอดอกดูเรื่องสนุกอยู่ด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ในเวลานี้ รถบรรทุกฟอร์ดสีเขียวทหารคันหนึ่งเลี้ยวออกมาจากหัวมุมถนน
ประตูห้องคนขับถูกผลักเปิด เฉินจวีกระโดดลงจากรถ
เฉินจวีก้าวไปข้างหน้าสามก้าวแล้วหยุดยืน มือขวาชักปืนพกออกจากเอว ใช้นิ้วโป้งปลดเซฟ ก่อนหันปากกระบอกปืนไปทางยามาโมโตะ คาเมดะ
ตำรวจสามนายด้านหลังเขาชักปืนออกมาพร้อมกัน ปากกระบอกปืนสีดำมืดทั้งสี่กระบอกเล็งตรงไปยังชาวญี่ปุ่นพเนจรทั้งสามคน
มือของยามาโมโตะ คาเมดะที่กำข้อมือโจวเสี่ยวอวิ๋นหยุดชะงัก เขาหันกลับไป เห็นตำรวจในเครื่องแบบสีดำสี่นายกำลังเล็งปืนมาที่ตน ตอนแรกเขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดือดดาลขึ้นมา
เขาปล่อยข้อมือของโจวเสี่ยวอวิ๋น แล้วผลักเธอไปด้านข้าง โจวเสี่ยวอวิ๋นจึงล้มลงนั่งกับพื้น
“บากะ!” ยามาโมโตะ คาเมดะอ้าปากด่าทันที ละอองน้ำลายกระเด็นออกมาจากใต้หนวดจินตัน “ตำรวจแคว้นเซี่ยมาจากไหน! กล้าสอดมือยุ่งเรื่องของนายท่านผู้นี้ด้วยหรือ!”