ตอนฟางอวิ๋นไห่กลับถึงลานหมายเลข 95 ตรอกหนานหลัวกู่ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
รถจี๊ปเพิ่งจอดสนิทตรงหน้าประตูบ้าน ฟางอวิ๋นไห่ยังไม่ทันลงจากรถ ก็เห็นคนหลายคนยืนอยู่หน้าบานประตูไม้เก่าของลานหมายเลข 95 ฟางซิ่วซิ่วยืนอยู่ด้านหน้า เสิ่นเหวินหยวนยืนข้างเธอ ส่วนเด็กทั้งสามคนวิ่งวนอยู่รอบพ่อแม่ราวกับนกนางแอ่นตัวน้อย
ฟางอวิ๋นไห่รีบลงจากรถแล้วเดินเร็ว ๆ เข้าไปหา “พี่ พี่เขย ทำไมมายืนรอกันอยู่หน้าประตูล่ะ ข้างนอกมียุง อย่าให้เด็ก ๆ โดนกัดจนขึ้นตุ่มไปทั้งตัวสิ”
ฟางซิ่วซิ่วยิ้มพลางตอบ “ไม่เป็นไร ๆ พวกเราก็เพิ่งออกมายืนได้ครู่เดียวเอง ซิวเหวินเอาแต่บ่นว่าทำไมลุงยังไม่กลับมา กับข้าวใกล้จะเย็นหมดแล้ว” เธอพูดพลางมองฟางอวิ๋นไห่ “คุยกับผู้บังคับบัญชาคนเก่าเป็นยังไงบ้าง”
“คุยกันเพลินไปหน่อย เผลอลืมเวลาเลย” ฟางอวิ๋นไห่ยิ้มอย่างรู้สึกผิด “ปล่อยให้พี่กับพี่เขยรอตั้งนาน”
“ไม่ช้าเลย ไม่ได้รอนานอะไรสักหน่อย” ฟางซิ่วซิ่วพูดพลางหันไปเปิดประตูบ้าน “รีบเข้ามาสิ กับข้าววางอยู่บนโต๊ะแล้ว กินตอนร้อน ๆ เลย”
ฟางอวิ๋นไห่เดินตามครอบครัวเข้าไปในลานบ้าน ผ่านทางเดินใต้ต้นไหวเก่า แล้วเข้าไปในห้องปีกตะวันออก ในห้องมีตะเกียงน้ำมันจุดอยู่หนึ่งดวง แม้แสงจะไม่สว่างนัก แต่แสงสีเหลืองนวลอันอบอุ่นก็ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูน่าอยู่เป็นพิเศษ
โต๊ะถูกเก็บกวาดสะอาดเอี่ยม บนโต๊ะมีอาหารวางเต็มแน่น ฟางอวิ๋นไห่มองอาหารทั้งโต๊ะแล้วรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาเล็กน้อย
“พี่ ทำอาหารตั้งเยอะทำไม พวกเรามีกันไม่กี่คน จะกินหมดได้ยังไง”
ฟางซิ่วซิ่วจัดชามกับตะเกียบพลางพูด “กินไม่หมด พรุ่งนี้ค่อยกินต่อก็ได้ นาน ๆ ทีเธอจะมา แถมอยู่แค่สองวัน พี่ยังไงก็ต้องทำของดี ๆ ให้กินสักมื้อ” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแฝงความดื้อรั้นที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “อีกอย่าง พรุ่งนี้เธอก็ต้องไปแล้ว ไม่รู้ว่าต่อไปจะได้กินกับข้าวฝีมือพี่อีกเมื่อไหร่ มื้อนี้ต้องกินให้หมด เข้าใจไหม”
ฟางอวิ๋นไห่ไม่พูดอะไรอีก เพียงพยักหน้าแรง ๆ แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมา