วันนี้ ที่หอประชุมใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยปินไห่
การแข่งขันจำลองธุรกิจเยาวชนมหาวิทยาลัย รอบคัดเลือก ซึ่งได้รับการสนับสนุนหลักจากกลุ่มธุรกิจตระกูลฉิน กำลังจะเปิดฉากขึ้นที่นี่ในไม่ช้า
เบื้องหลังหอประชุมใหญ่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย มีนักศึกษาจากทุกคณะสวมชุดสูท ถือสคริปต์คำกล่าว ท่องจำกันอย่างเคร่งเครียด
เมิ่งชิงเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้พักผ่อนตรงมุมห้อง มือถือแผนธุรกิจของกลุ่มธุรกิจตระกูลฉิน คิ้วขมวดเล็กน้อย
วันนี้เธอตั้งใจสวมชุดกระโปรงสไตล์เสี่ยวเซียงสีดำ ขาใส่ถุงน่องไนล่อนบางเฉียบ สวมรองเท้าส้นสูง ออร่าคุณพี่สาวจัดเต็ม
เพียงแต่ท่าทางไขว่ห้างที่เปลี่ยนไปมาเล็กน้อย ยังคงเผยให้เห็นความเมื่อยล้าบางอย่างที่หลงเหลือจากหลายวันก่อน
“โอ๊ย เหนื่อยจะตายแล้ว! ชิงเหยียน ผู้ช่วยอะไรของเธอนั่นจะมาเมื่อไหร่กัน?”
ข้าง ๆ เสิ่นซื่อฉีวางกระเป๋าเอกสารใบใหญ่ลงบนโต๊ะ บีบนวดแขนที่เมื่อยล้าพลางบ่น
การแต่งตัวของเธอวันนี้ธรรมดามาก แค่ชุดเดรสลายดอกไม้สีอ่อน ๆ ผูกผมทวินเทลอันเป็นเอกลักษณ์
แม้จะเป็นเสื้อผ้าสไตล์อนุรักษ์นิยมที่สุด ก็ยังไม่อาจปกปิดความอวบอิ่มน่าหลงใหลที่ใครเห็นก็อยากเข้าไปประคอง
“เธอเองที่ดื้อรั้นจะตามมาเล่นด้วย ตอนนี้ก็รู้จักเหนื่อยแล้วสินะ?” เมิ่งชิงเหยียนมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาหมั่นไส้
เสิ่นซื่อฉีเข้ามาใกล้ ดวงตาโตเป็นประกายแห่งความอยากรู้:“ก็ฉันอยากดูนี่ ว่าหนุ่มหล่อแบบไหน ถึงทำให้เธอใจลอยเหมือนวิญญาณหลุดไปสองวันมานี้”
“เธอพูด nonsense อะไร! ฉันไม่ได้ใจลอยสักหน่อย!” เมิ่งชิงเหยียนใจเต้นตึกตัก รีบเพิ่มเสียงเพื่อกลบเกลื่อน
“ฉันแค่... แม่ฉันบังคับให้พาเขามาแข่ง ก็แค่เพื่อค่าดำเนินกิจกรรมสองหมื่นหยวนนั้นเท่านั้นแหละ!”