ตีสอง ณ ห้องวีไอพีของหงซิวเทียนเซียง
เสียงน้ำในห้องน้ำกระจกใสทั้งหมดก็เงียบลง เสียงที่ทำให้หน้าแดงไปทั้งตัวก็สงบลงตามไปด้วย
ฤทธิ์ของกู่รักสลายไปหมดแล้ว แต่กลิ่นหอมหวานอบอวลในห้องยังตกค้างอยู่
เมิ่งชิงเหยียนห่มผ้าขนหนูผืนใหญ่สีขาวบริสุทธิ์ หดตัวอยู่ตรงขอบเตียงกลม มือทั้งสองกำขอบผ้าที่หน้าอกไว้แน่น
ตอนนี้สมองเธอแจ่มใสจนน่ากลัว นึกย้อนไปตอนที่ตัวเองเกาะอยู่บนตัวเฉาอวี้ในห้องน้ำ ร้องไห้ขอร้องให้เขาไม่หยุด ก็รู้สึกอับอายจนแทบเอาหน้าไม่รอด
บ้าไปแล้ว! ตัวเองนี่บ้าไปจริง ๆ!
อีกแล้ว! ก็อีกแล้วกับน้องรหัสที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน!
และครั้งหนึ่งที่บ้านตัวเอง ครั้งนี้ก็ยังเป็นห้องคู่รักที่แม่แท้ ๆ เป็นคนจ่ายเงินให้อีก!
ฝ่ายเฉาอวี้ดูสงบนิ่งกว่ามาก ถอดเสื้อผ้าห้อยไหล่นั่งพิงหัวเตียง หยิบน้ำแร่บนโต๊ะขึ้นมาดื่มสองอึก
"รุ่นพี่ น้ำ" เขาส่งขวดน้ำแร่ที่ยังไม่เปิดฝาให้
เมิ่งชิงเหยียนฝืนกดความวุ่นวายในใจลง คว้าขวดน้ำแร่มาอย่างแรง พยายามทำหน้านิ่งกับใบหน้าที่แดงก่ำ
"เฉาอวี้ เนื่องจากตอนนี้เราทั้งคู่มีสติแล้ว ฉันคิดว่าเราควรคุยกันให้รู้เรื่อง"
เสียงของเธอกลับมามีความเย็นชาและระยะห่างเหมือนตอนอยู่มหาวิทยาลัย ราวกับว่าผู้หญิงที่ออดอ้อนอ้อนวอนในห้องน้ำเมื่อกี้ไม่ใช่เธอเลย
เฉาอวี้พยักหน้า ทำท่าตั้งใจฟัง: "รุ่นพี่พูดมาเลย ผมฟังอยู่"
"เรื่องเมื่อคืนนี้ เหมือนครั้งที่แล้ว เป็นแค่อุบัติเหตุล้วน ๆ" เมิ่งชิงเหยียนกัดริมฝีปากแดง
"ฉันไม่รู้ว่าน้ำมันหอมระเหยในร้านนี้มีปัญหาหรือเปล่า ยังไงซะฉันก็แค่ถูกแรงกระตุ้นทางร่างกายมีผล เธอไม่ได้หมายความว่าฉันมีความรู้สึกอะไรกับนาย"
"ออกจากประตูนี้ไป เรายังเป็นเพื่อนร่วมงาน ยังเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ"
"โดยเฉพาะทางแม่ฉัน นายห้ามปริปากแม้แต่ครึ่งคำเด็ดขาด! ถ้าให้เธอรู้ว่าเรา... ฉันจะไม่ปล่อยนายไว้แน่!"