สุดสัปดาห์ กู้หมิงที่แผนการในห้องสมุดเมืองถูกขัดจังหวะ ต้องกล้ำกลืนความแค้นไปทั้งวันหยุด
พอเช้าวันจันทร์ หน้าตึกบริหารมหาวิทยาลัยปินไห่
กู้หมิงสวมสูทสีเทา ใต้รักแร้คีบกระเป๋าเอกสารเก่าๆ ใบหนึ่ง กำลังเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้าตึก
ช่วงนี้เขากำลังวิ่งเต้นหาความสัมพันธ์เพื่อขอเลื่อนตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ แต่เหล่าผู้บริหารมหาวิทยาลัยกลับไม่แม้แต่จะมองเขาเข้าตา
ยิ่งทำให้เขามุ่งมั่นที่จะยึดเมิ่งชิงเหยียนให้ได้ เพราะถ้าได้พาดพิงต้นไม้ใหญ่ของกลุ่มธุรกิจตระกูลฉิน ชีวิตในมหาวิทยาลัยปินไห่ก็จะง่ายขึ้นมาก
ระหว่างที่เขากำลังวางแผนในหัวว่าจะเอาตัวเมิ่งชิงเหยียนขึ้นเตียงให้ได้ เสียงทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นจากด้านหน้า
"อาจารย์กู้ บังเอิญจังเลยนะคะ"
กู้หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง
เห็นรถมายบัค S ระดับสีดำวาวจอดอยู่ข้างทางเดินร่มรื่นหน้าตึกบริหาร
ฉินหลานสวมชุดสูทดำสั่งตัดสุดหรู ยืนยิ้มมองเขาอยู่
รอยยิ้มนั้น ไม่มีความเย็นชาและน่าเกรงขามเหมือนเมื่อก่อนแม้แต่น้อย กลับอบอวลไปด้วยความสนิทสนม
ความหม่นหมองบนใบหน้ากู้หมิงหายไปในพริบตา เขารีบเปลี่ยนเป็นหน้ากากสุภาพบุรุษผู้สุขุมทันที
"คุณฉิน? วันนี้มีธุระอะไรถึงมาที่นี่ครับ?" กู้หมิงรีบก้าวเข้าไปหา น้ำเสียงแฝงความนอบน้อมอย่างพอเหมาะ
ฉินหลานหัวเราะเยาะในใจ อยากจะตบหน้าสัตว์เดรัจฉานนี่สองฉาดให้หายคันมือ แต่บนใบหน้ากลับยิ้มหวานยิ่งขึ้น
"ก็แบบว่า กลุ่มธุรกิจของเราช่วงนี้คิดจะร่วมมือกับมหาวิทยาลัยจัดงานใหญ่สักงาน เลยเพิ่งคุยเรื่องสปอนเซอร์กับอธิการบดีเสร็จพอดี"
ฉินหลานพูดพลางถอนหายใจอย่างจนปัญญา น้ำเสียงแฝงความละอายใจเล็กน้อย