เช้าวันเสาร์ ในห้องทำงานของประธานกรรมการกลุ่มธุรกิจตระกูลฉิน
ฉินหลานถือแก้วนมอุ่น ๆ เปิดโทรศัพท์ดูฟีดโซเชียล (Concept) ตามความเคยชิน
พอเลื่อนลงไปได้หน่อย นิ้วของเธอก็ชะงักกึก ใบหน้าหม่นลงทันที
บนหน้าจอ คือโพสต์ที่เมิ่งชิงเหยียนโพสต์เมื่อคืนนี้
[สุดสัปดาห์ก็ต้องขยันเขียนบทความวิชาการด้วยนะคะ~ ขอบคุณอาจารย์กู้ที่ช่วยจองห้องสัมมนาพิเศษให้ด้วยค่ะ [สู้ ๆ]]
ถ้าเป็นปกติ โพสต์นี้ก็แค่เรื่องเรียนธรรมดา ๆ ของนักเรียนคนหนึ่ง แต่สำหรับฉินหลาน ผู้กลับชาติมาเกิดแล้ว นี่คือจุดเริ่มต้นของปีศาจ
ชาติที่แล้ว ไอ้คนหน้าซื่อใจคดอย่างกู้หมิงนี่แหละ ที่ใช้ข้ออ้างทางวิชาการแสนดีงามแบบนี้ ค่อย ๆ หลอกชิงเหยียนขึ้นเตียง แล้วสุดท้ายก็แต่งงานกัน
หลังแต่งงาน กู้หมิงก็เผยธาตุแท้ออกมาเต็ม ๆ เอาเงินของชิงเหยียนไปเลี้ยงเด็กมหา'ลัยสาว ๆ พอไม่พอใจนิดหน่อยก็ลงไม้ลงมือกับชิงเหยียน
ฉินหลานไม่มีวันลืม ภายใต้การถูกทำร้ายในบ้านเป็นเวลานานและโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง ร่างที่กระโดดลงจากระเบียงชั้นสิบแปดนั้น ตอนที่อยู่บนพื้น มันแหลกเหลวไปเท่าไหร่
ความเจ็บปวดที่ปวดร้าวไปทั้งหัวใจแบบนั้น ชาตินี้เธอไม่ขอเจออีกเป็นครั้งที่สอง!
“กู้หมิง ไอ้สัตว์เดรัจฉาน...”
“ชาตินี้ ฉันจะไม่มีวันให้แกแตะต้องลูกสาวฉันแม้แต่นิ้วเดียว!”
ฉินหลานกดความโกรธในใจลงไป forcefully แล้วกดวิดีโอคอลหาเมิ่งชิงเหยียนโดยตรง
...
เวลาเดียวกัน ชั้นหนึ่งของห้องสมุดเมืองปินไห่
เมิ่งชิงเหยียนกำลังนั่งรออยู่ที่มุมโซฟาที่เงียบสงบ
วันนี้เธอใส่ชุดเดรสไนตรัดรูปสีดำเข้ารูป ด้านนอกยังคงสวมเสื้อกันหนาวตัวยาวสีอ่อนที่เอาไว้ปกปิดรอยแดงบนคอ
ใต้ชายกระโปรง คือขายาวสีขาวผ่อง สวมรองเท้าหนังเรียบ ๆ คู่สวย
เธอเพิ่งจะนั่งลง ก็อดขมวดคิ้วนิดหน่อย แล้วขยับขามาชิดกันโดยไม่รู้ตัว