ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมา เมฆดำทะมึนกลืนกินท้องฟ้ายามราตรีจนหมดสิ้น ทั่วฟ้าดินเหลือเพียงเสียงฝนซ่าไม่ขาดสาย
หยาดฝนเย็นเฉียบกระแทกลงบนดิน โขดหิน และซากศพที่แหลกเละ สาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำขุ่นเป็นชั้น ๆ
ลมประหลาดชื้นเย็นพัดกรูไปทั่วทุ่ง กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นปะปนกับกลิ่นซากศพเน่าเปื่อย ปกคลุมพื้นที่รกร้างซึ่งเพิ่งผ่านการเข่นฆ่าอันดุเดือดอย่างแน่นหนา
การต่อสู้เพิ่งจบลง ทั่วพื้นเต็มไปด้วยหลุมบ่อไหม้เกรียมจากแรงระเบิดของวิหคสายฟ้า
วิหคสายฟ้าที่เคยบดบังฟ้าดินกับมังกรสายฟ้าผู้เลื่องชื่อไปทั่วสารทิศ ต่างสลายหายไปนานแล้ว
โซ่เหล็กสีทองที่เคยแผ่เต็มฟ้าเพื่อพันธนาการวิญญาณสลายไปเช่นกัน ดูเผิน ๆ ราวกับการต่อสู้สิ้นสุดลงและทุกอย่างสงบแล้ว แต่ไม่มีใครกล้าประมาทอย่างแท้จริง
ใต้หลุมลึก ซอมบี้ระดับเกือบเจ็ดตนนั้นกระโดดพรวดขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ในเบ้าตาดำสนิทว่างเปล่าคู่นั้น ไม่มีแววตาแบบคนเป็นแม้แต่น้อย เหลือเพียงความเย็นเยียบไร้ชีวิต ราวกับสระน้ำลึกที่หนาวเหน็บมานับหมื่นปี ปราศจากอารมณ์ใด ๆ
สายตาดำมืดกวาดมองผู้รอดชีวิตบนพื้นอย่างเชื่องช้า แฝงความเฉยชาและดุร้ายของสิ่งลี้ลับชั้นสูงที่มองฝูงมดจากเบื้องบน แรงกดดันแห่งความตายหนักอึ้งกดทับหัวใจทุกคนในพริบตา
เสิ่นเหอ จางเหลย และพวกเดียวกันเกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่างขึ้นฉับพลัน หนังศีรษะชาวาบ คิ้วขมวดแน่น แผ่นหลังเย็นวาบ
เส้นประสาททั่วร่างตึงเขม็งถึงขีดสุด ทุกคนเข้าสู่สภาวะต่อสู้เป็นตายราวกับเผชิญศัตรูที่อาจโจมตีได้ทุกเมื่อ