ในเวลาเดียวกัน เหล่าผู้รอดชีวิตจากขบวนรถผานสือกำลังล้อมวงผู้รอดชีวิตจากขบวนรถรุ่งอรุณอย่างตื่นเต้น พากันซักถามเรื่องราวในอดีตของหลูจื่อหมิงและสวัสดิการของพวกเขาไม่หยุด
สิ่งลี้ลับที่น่าสะพรึงกลัวและแข็งแกร่งจนไล่ต้อนคนทั้งขบวนให้หนีหัวซุกหัวซุน กลับถูกขบวนรถรุ่งอรุณกำจัดได้ในเวลาอันสั้น ภาพเช่นนี้เป็นเรื่องที่พวกเขาไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อน
เพราะมันเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้กลับเกิดขึ้นจริง ราวกับฝันไป
หลายคนพากันถามว่าขบวนรถรุ่งอรุณยังรับคนเพิ่มหรือไม่ เพราะสวัสดิการและค่าตอบแทนของที่นั่นดีเหลือเกิน
พวกเขาสืบถามกฎของขบวนรถรุ่งอรุณจนเข้าใจชัดเจนแล้ว ขอแค่ทำงานอย่างขยันขันแข็งและทำตามคำสั่ง ก็จะมีข้าวกินอิ่ม ไม่ต้องหนีเตลิดทุกครั้งที่เจอสิ่งลี้ลับ และยังมีโอกาสรอดชีวิตมากกว่า
เมื่อเทียบกับชีวิตระหกระเหินของพวกตน ผู้รอดชีวิตจากขบวนรถรุ่งอรุณแต่ละคนล้วนหน้าตาอิ่มเอิบ สีหน้าสดใส ดูมีเรี่ยวแรง แค่มองก็รู้ว่ากินอิ่ม ชีวิตมั่นคงกว่าพวกเขามาก
หลี่เจี้ยนเป็นหัวหน้าหน่วยใหญ่ใต้สังกัดผู้สืบทอดลำดับเหนือมนุษย์ของขบวนรถรุ่งอรุณ เขาพาหน่วยค้นหาชุดแรกมาตอบข้อสงสัยของทุกคนอย่างอดทน พร้อมคัดเลือกคนที่เหมาะสมไปเสริมกำลังให้หน่วยค้นหา
อีกด้านหนึ่ง จางเหลยพาจางเหล่ยกับหลี่หลงเดินมุ่งหน้าไปยังที่พักเต็นท์ของขบวนรถรุ่งอรุณด้วยใจหวั่น ๆ
พอเข้าไปถึงที่พัก ก็เห็นผู้รอดชีวิตของขบวนรถรุ่งอรุณต่างทำหน้าที่ของตนอย่างเป็นระเบียบ มีวินัย พวกเขากำลังใช้รถลากซากแมงมุมหน้าคนออกไปจัดการอย่างเป็นระบบ
ทันใดนั้น กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยมาตามลม
ทั้งสามเงยหน้ามอง เห็นคนกำลังอุ่นอาหารกระป๋อง ส่วนถังเก็บความร้อนบรรจุข้าวสวยสีขาวนุ่มส่งกลิ่นหอมจนเต็ม
ข้าง ๆ มีกระป๋องเนื้อกลางวัน เหล่ากานหม่า และน้ำพริกคลุกข้าวสารพัดชนิดวางกองอยู่ อีกทั้งยังมีเสบียงเรียงเป็นลัง ๆ ดูแล้วมีของเหลือเฟือ
กลิ่นหอมเข้มข้นลอยเข้าจมูก ทั้งสามอดกลืนน้ำลายเงียบ ๆ ไม่ได้