โม่เหยาซึ่งอยู่ข้าง ๆ ก็เงยหน้ามองหลูจื่อหมิงอย่างประหลาดใจ ทั้งสี่คนในเต็นท์ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
เสิ่นเหอเอ่ยถึงความกังวลในใจ “ไม่ได้ จำนวนคนมากเกินไป สะดุดตาเกินไป ดึงดูดสิ่งลี้ลับให้เข้ามารุมโจมตีเป็นวงกว้างได้ง่าย ขบวนรถใหญ่ที่มีคนเกือบร้อยคนจัดการยากเกินไป ความเสี่ยงสูงมาก”
“ใช่แล้ว พี่ลู่ คนของอีกฝ่ายปะปนกันไปหมด ส่วนใหญ่ไม่มีพลังต่อสู้ มีแต่จะเพิ่มภาระในการเอาชีวิตรอดและการใช้เสบียงอาหารของพวกเราเปล่า ๆ”
หลูจื่อหมิงยิ้มอย่างใจเย็น “เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย มีผมคอยคุมสถานการณ์อยู่ ไม่ต้องห่วง ผมมีแผนของตัวเอง”
เดิมทีเขาก็ต้องการผู้รอดชีวิตจำนวนมากอยู่แล้ว เมื่อสิ่งลี้ลับที่เขาจัดการไม่ได้มาเยือน ผู้คนมหาศาลก็จะทำหน้าที่เป็นแนวหน้ากำบังให้เขา เปิดโอกาสให้หลบหนีและโจมตีได้ คนที่วิ่งช้าก็ต้องอยู่แนวหน้า
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ยิ่งคนมาก ก็ยิ่งดึงดูดสิ่งลี้ลับได้มาก เขาจะได้สังหารสิ่งลี้ลับและสะสมบุณย์อย่างต่อเนื่อง แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ข้อความนับถอยหลังบนบัตรเชิญใบนั้นยังคอยย้ำเตือนเขาอยู่ตลอดว่าเขาอ่อนแอเกินไป
ชายร่างกำยำของขบวนรถผานสือที่ฝึกฝนร่างกายจนแข็งแกร่งราวเหล็ก แม้จะข่มสิ่งลี้ลับไม่ได้ แต่ฝีมือการต่อสู้ระยะประชิดกับมนุษย์กลับแข็งแกร่งมาก
หลี่หลงผู้ฝึกสัตว์มีพลังต่อสู้อ่อนด้อย แต่สามารถฝึกสัตว์กลายพันธุ์ได้ แก้ปัญหาเรื่องเนื้อสดของขบวนรถได้อย่างเด็ดขาด ต่อไปยังจับสัตว์กลายพันธุ์ในป่ามาเพิ่มเสบียงสำรองได้อีก
จางเหลย หัวหน้าขบวนรถผานสือ เมื่อจับคู่กับเสิ่นเหอซึ่งมีพลังพิเศษด้านการรับรู้เหมือนกัน ก็จะเหมือนเรดาร์มนุษย์สองเครื่องช่วยเสริมกัน ทำให้การค้นหาเสบียงและหลบเลี่ยงอันตรายจากสิ่งลี้ลับรัดกุมยิ่งขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังมีลำดับเหนือมนุษย์หลากหลาย ต่อให้เจอขบวนรถศัตรูที่หาเรื่องไม่ดูตาม้าตาเรือในวันหน้า ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือเอง ลูกน้องก็จัดการได้อย่างง่ายดาย