ขบวนรถนำหน้าด้วยรถออฟโรด 4 คัน รถบ้าน 1 คัน รถบัสขนาดกลาง 2 คัน และด้านหลังมีรถกระบะตามมาอีก 5 คัน
ต่างจากขบวนผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่น ที่นี่ไม่มีจักรยานหรือมอเตอร์ไซค์ให้เห็นเลย มีแต่ยานยนต์ทั้งสิ้น
ที่นั่งข้างคนขับของรถออฟโรดสีแดงคันนำ มีชายวัยกลางคนผมสั้น ใบหน้ามีแผลเป็นจากคมมีดคนหนึ่ง ลูบไล้เหยี่ยวล่าสัตว์ในอ้อมแขนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “น่าสนใจ ผู้รอดชีวิตในขบวนรถที่อยู่ในเมืองเล็ก ๆ กำลังขนเสบียงกันอย่างเอิกเกริก ดูท่าพวกเขาจะกวาดล้างสิ่งลี้ลับในเมืองไปแล้ว”
ชายหนุ่มผมเกรียนที่ขับรถอยู่แสยะยิ้ม “พี่ซางเปียว แบบนี้ก็ดีเลย เท่ากับพวกนั้นทำงานให้เรา เสบียงจากทั้งเมืองเล็ก ๆ คราวนี้เรารวยแน่ พวกพี่น้องในสังกัดก็มีของกินแล้ว”
ซางเปียวลูบเหยี่ยวที่บินเข้ามาในห้องคนขับ พลางสบถว่า “อย่าเพิ่งได้ใจ อีกฝ่ายกวาดล้างสิ่งลี้ลับทั้งเมืองได้ ต้องมีฝีมืออยู่บ้าง ห้ามประมาท”
“จะกลัวอะไร ขบวนเรามีผู้เหนือมนุษย์ถึง 4 คน ความสามารถของพี่เป้าก็เก่งกาจ อีกอย่าง สิ่งลี้ลับในเมืองอาจมีไม่มาก พวกนั้นแค่ฉวยโอกาสเก็บตกก็ได้”
ซางเปียวได้ยินแล้วก็ยิ้ม ก่อนหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา “เป้า นายกับพี่จางมั่นใจไหม?”
เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากอีกฝั่งของวิทยุ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ตามแผนเดิม เข้าไปหยั่งเชิงก่อน สืบข่าวให้รู้กำลังของอีกฝ่ายว่ามีผู้เหนือมนุษย์กี่คน”
“ตอนนี้เป้าควบคุมสิ่งลี้ลับขั้นสองได้ 10 ตัว แถมยังมีขั้นสามอีก 1 ตัว รับมือสิ่งลี้ลับอาจไม่เก่งนัก แต่จัดการผู้เหนือมนุษย์สบายมาก”
“ถึงตอนนั้นก็ให้เป้าปล่อยสิ่งลี้ลับออกไปถ่วงพวกมัน แล้วหาโอกาสเก็บกวาด สิ่งลี้ลับขั้นสอง 10 ตัวบวกขั้นสามอีก 1 ตัว ถ่วงผู้เหนือมนุษย์สักหนึ่งหรือสองคนได้ไม่ยาก”
ครู่ต่อมา เสียงเป้าดังขึ้นจากวิทยุ “พี่จาง พี่ซางเปียว เดี๋ยวยึดขบวนรถนั่นได้แล้ว ผมขอเลือกผู้หญิงก่อนนะ”
“หลายวันแล้วที่ไม่ได้เจอขบวนผู้รอดชีวิต คราวนี้ต้องสนุกให้เต็มที่ อย่าให้ตายเร็วเหมือนคราวก่อน” เป้าพูดพลางเคี้ยวหมาก มือเผยแววตาละโมบ