หลูจื่อหมิงลากเก้าอี้มานั่งอย่างไม่ใส่ใจ ยกชาร้อนอุ่น ๆ ข้างโต๊ะขึ้นจิบ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “วิเคราะห์รายละเอียดดูแล้ว มีช่องโหว่มากเกินไป แค่ไตร่ตรองสักหน่อยก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง”
เขาคงบอกทุกคนไม่ได้ว่าที่จับพิรุธได้ก็เพราะฆ่าศพในภาพมายาแล้วไม่ได้รับบุญบารมีเข้าบัญชี เมื่อนำมาประกอบกับเบาะแสบางอย่างจึงรู้ว่าทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา
เจ้าอ้วนฟังด้วยแววตาเลื่อมใส ดวงตาเป็นประกายวาววับ พลางตบต้นขาฉาดแล้วร้องชม “เชี่ย! พี่ลู่ สมองพี่สร้างมายังไงเนี่ย!”
“เป็นตัวท็อปด้านพลังรบของขบวนรถ แถมยังสู้เก่ง แล้วยังรอบคอบสุขุมขนาดนี้! ออกรบก็ได้ วางแผนพลิกสถานการณ์ก็เป็น! ครบเครื่องทั้งบุ๋นทั้งบู๊เลย!”
“ผมว่าพี่อย่าใช้ชื่อหลูจื่อหมิงเลย เปลี่ยนเป็นหลู่ปินดีกว่า! ครบเครื่องทั้งบุ๋นทั้งบู๊ เหมาะกับฝีมือและบุคลิกพี่สุด ๆ!”
หลี่หมิงพยักหน้าหงึกหงัก เห็นด้วยเต็มที่ “ชื่อที่พี่อ้วนตั้งให้ดีจริง ๆ เหมาะมาก!”
หลูจื่อหมิงถูกเจ้าตัวตลกสองคนหยอกจนทั้งขำทั้งพูดไม่ออก เขามองทั้งคู่ด้วยสายตาระอา “ตอนนี้ประชุมกัน หุบปากซะ”
หลังล้อเล่นกันจบ บรรยากาศก็ค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
หลี่หมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างจริงจัง “พี่ลู่ ผมสงสัยมาตลอด ตอนนั้นทำไมพี่ถึงยืนกรานไม่ให้พวกเราเข้าไปในห้องนั้น แล้วหลบเข้าไปในโลงศพ?”
“สมุดบันทึกดูเหมือนเป็นเรื่องจริงทั้งหมด มีแค่ประโยคสุดท้ายที่เป็นกับดัก หลอกให้ติดกับได้ง่ายมาก”
พอพูดถึงเรื่องนี้ ทุกคนในเต็นท์ก็พลันตั้งใจฟัง
หลูจื่อหมิงวางถ้วยชาลง แววตาหนักอึ้งขึ้นฉับพลัน น้ำเสียงต่ำเย็นเยียบ “ยังดีที่ตอนนั้นฉันกับเสิ่นแก่ห้ามพวกนายไว้”
“โลงศพใบนั้นกับยันต์เหลืองแผ่นนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นกับดักสังหารที่ผีฝันระดับเจ็ดวางไว้ ไม่มีทางรอด”
“ถ้าพวกนายคนใดคนหนึ่งก้าวเข้าไปในห้อง นอนลงในโลง แล้วแปะยันต์คุ้มภัยปลอมแผ่นนั้นเข้าให้ ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะได้ตื่นขึ้นมาอีก”