โม่เหยาถือกระบี่มือเดียว ฟาดฟันไม่หยุดท่ามกลางวงล้อมของแมงมุมหน้าคน แสงกระบี่วูบวาบ บดขยี้กระบวนท่าจู่โจมที่โถมเข้ามาทีละระลอก
แม้การต่อสู้ก่อนหน้านี้จะสูบเรี่ยวแรงไปมาก จนตอนนี้เริ่มฝืนอยู่บ้าง แต่นางก็ยังกัดฟันสลับรุกสลับรับไม่หยุด
ส่วนหลูจื่อหมิงคอยโจมตีซ้ำและเก็บกวาดอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นมาก พลังเลือดพลังกายเต็มเปี่ยมและฟื้นตัวต่อเนื่อง จึงไม่อ่อนแอเหมือนตอนแรกอีกแล้ว
เขาฟันดาบถังได้พอประคองตัวในการต่อสู้อันหนักหน่วง ทว่าสภาพร่างกายย่ำแย่เต็มที ใบหน้าซีดขาว
การปรากฏรูปวชิระปราบมารสิ้นเปลืองพลังอย่างมหาศาล เมื่อรวมกับการสูญเสียพลังเลือดพลังกายอย่างต่อเนื่องจากวิชาดาบมังกรดำ ก็แทบไม่พอกับที่ใช้ไป
ถึงวิชาเก้าสุริยันเผาสวรรค์จะฟื้นฟูพลังเลือดพลังกายให้ไม่ขาด และดาบถังราชันยมโลกจะคืนพลังเลือดพลังกายให้เมื่อสังหารสิ่งลี้ลับ แต่พลังที่ได้กลับมาก็ไม่อาจชดเชยส่วนที่สูญเสียไปมหาศาลได้เลย
เพียงครู่เดียว แมงมุมหน้าคนขั้นสามทั้งหมดในสนามรบก็ถูกสังหารจนสิ้น เหลือเพียงแมงมุมหน้าคนขั้นสี่สองตัวที่บาดเจ็บทั่วร่าง แววตาฉายความหวาดกลัวอย่างหนัก พวกมันหันหลังคิดหนีทันที ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดผวา
เมื่อเห็นสิ่งลี้ลับคิดหนี หลูจื่อหมิงก็นึกถึงแมงมุมหน้าคนขั้นสี่ที่หนีรอดไปเมื่อหลายวันก่อนขึ้นมาทันที ตอนนั้นมันวิ่งเร็วเสียจนเหลือเชื่อ ความโกรธพลันลุกโชนในใจ เขาไม่ออมมืออีกต่อไป ระดมพลังวิชาทั้งหมดในร่าง
เขากำดาบถังราชันยมโลกแน่น กล้ามเนื้อขาทั้งสองข้างเกร็งขึ้นฉับพลัน ก่อนพุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าห่อหุ้มร่าง ดุจสัตว์ยักษ์รูปร่างมนุษย์ที่คลุ้มคลั่ง